อย่างเดียวความรู้สึกของมือที่จับโดนเขาเมื่อกี้ยังติดอยู่ที่มือสลัดไม่ออกสักที……สิ่งที่น่าแปลกคือ เย่เจ๋หยิ่งไม่ได้ตบนางให้ตาย แถมยังพานางขึ้นรถม้า คิดว่าน่าจะตกใจกับสิ่งที่นางทำลงไป！ช่างเหอะ！นางได้แต่ปลอบใจตัวเองเช่นนี้ความเย็นชาในสายตาของเย่เจ๋หยิ่งค่อยๆจางหายไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแทนคือความสงสัยระหว่างทางที่รถม้ามาถึงทะแลสาบ พวกเขาทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลยธรรมชาติของที่นี่สวยงามมาก ข้างทางของทะแลสาบเต็มไปด้วยโรงนํ้าชาและโรงเหล้า ผู้คนเข้ามาไม่ขาดสายคนส่วนใหญ่พายเรือเล่นในทะแลสาบ บางส่วนก็เล่นสนุกกันบนพื้นหญ้าเมื่อพวกเขาทั้งสองลงจากรถม้า เย่เจ๋หยิ่งรีบเดินตรงไปที่โรงนํ้าชา เดินไปได้ครึ่งทางก็หยุดลงกระทันหันแล้วเขาหันไปมองหลานเยาเยา กลับเห็นว่านางเดินอยู่ข้างหลังเขาห่างมากพอสมควร โดยเดินก้มหัวมองไปที่พื้น ทำให้เขาอมยิ้มออกมาหลานเยาเยาอย่างรู้สึกลำบากใจอยู่ตลอดเวลานางกำลังคิดถึงปัญหา810
กำลังเดินอยู่ ก็กระแทกกับกำแพงที่ทำด้วยร่างกายของคน นางรีบเงยหน้าขึ้นเบิกตากว้างมองดูคนตรงหน้าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าสง่างามดังเทพ สายตาที่คมลึกคู่นั้นมองไปที่นางเหมือนจะมองทะลุเข้าไปรับรู้ความคิดของนางให้ได้แต่ไม่รู้เพราะอะไร……นางก็เกิดหน้าแดงขึ้นมา ซึ่งนางก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร？“ทำไมถึงหน้าแดง？”เย่เจ๋หยิ่งก้มหน้าเข้าใกล้นาง นางรีบก้มหน้าลงไป จากนั้นเขาก็เฉยคางของนางขึ้น เพื่อบังคับนางมองเขา พูดอย่
