นอวี่ชิ่งนั่นเอง
หูหยุนซานสมใจในแผนร้าย รู้สึกสบายใจ โดยที่เขาไม่ต้องออกหน้า หัวหน้าผู้ดูแลตวนอวี่ชิ่งก็ปลดตำแหน่งของหลิวเหมยเอ๋อร์เอง แต่การซ้ำเติมคนที่ล้มอยู่แล้ว จะขาดเขาได้อย่างไร?
“หลิวเหมยเอ๋อร์ เจ้ามีความรู้เรื่องยาตื้นเขิน อีกทั้งยังประมาทเลินเล่อ จึงก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้ขึ้น โชคดีที่หัวหน้าผู้ดูแลไม่ลงโทษ เจ้าไม่สามารถรับหน้าที่สำคัญเช่นนี้ได้อีกแล้ว เจ้ายังไม่ขอบคุณหัวหน้าผู้ดูแลอีกหรือ?”
หูหยุนซานนี่ช่างตบหน้าคนแล้วยังให้สรรเสริญอีก ช่างต่ำช้านัก
หลิวเหมยเอ๋อร์กัดฟันกล่าว “ขอบคุณท่านผู้ดูแลใหญ่” น้ำตาคลอเบ้า แต่นางก็พยายามไม่ให้มันไหลออกมา
หลี่ลี่ที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วทนไม่ไหว แต่ก็คิดหาวิธีไม่ออก จึงได้แต่อดทน เพียงแต่แปลกใจว่าทำไมท่านผู้อาวุโสเมิ่งถึงไม่ปรากฏตัว ตามหลักแล้วท่านผู้อาวุโสเมิ่งควรมาก่อนใครทั้งหมด
หลี่ลี่รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
หูอี้เห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ถูกปลดจากตำแหน่งผู้ดูแล กลับไปเป็นสาวใช้ต่ำต้อยเหมือนเดิม ก็รู้สึกสะใจ อีกทั้งเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น แม้ท่านผู้อาวุโสเมิ่งจะปกป้องนาง ก็ไม่อาจให้นางอยู่ในโรงยาได้อีก เมื่อสูญเสียการคุ้มครองจากท่านผู้อาวุโสเมิ่งแล้ว ต่อไปจะรังแกนางอย่างไรก็ได้
“หลิวเหมยเอ๋อร์ เมื่อวานเจ้าก็ประมาทเลินเล่อ ทำถาดยาหกแล้ว วันนี้ยังไม่รู้จักสำนึกผิด สุดท้ายก็ก่อความผิดใหญ่ขึ้นจนได้ใช่ไหม? ผู้หญิงอย่างเจ้านี่ สมควรต่ำต้อยไปชั่วชีวิต” หูอี้
