รมชาตินัก“รอข้ากลับมาอยู่ที่นิ่นะ！”พูดจบ เขาดันตัวเองออกจากร่างนาง แล้วหันกลับมาเดินออกไปหลานเยาเยาลุกขึ้น เก็บอาการที่สับสนให้เรียบร้อย และเดินเข้าไปหาเขาแล้วพูดว่า：“ข้าจะไปวังด้วย”……เพิ่งถึงเวลาเที่ยงคืน ตามหลักเวลานี้คนในพระราชวังน่าจะกำลังอยู่ในช่วงหลับนอน แต่ตอนนี้กลับวุ่นวายเหมือนโจ๊ก เหล่าบรรดาหมอต่างเข้าๆออกๆห้องนอนไทเฮาและฮองเฮา ทุกคนล้วนกระวนกระวายไม่รู้ควรจะทำอย่างไรดีเนื่องจากฮองเฮาเป็นบ้า เหล่าบรรดาหมอหาวิธีรักษาไม่ได้ อาการเหมือนของพระราชธิดาจาวหยางเมื่อสามปีที่แล้ว แต่อาการป่วยขงฮองเฮากับอาการป่วยของพระราชธิดาจาวหยางมีความแตกต่างกันส่วนไทเฮาเป็นลมที่ห้องนอนโดยไม่รู้สาเหตุ ซึ่งทำอย่างไรก็ไม่ตื่น！761
พวกเขารู้สึกถึงภัยพิบัติกำลังเข้าใกล้พวกเขามาทุกทีฮ่องเต้โมโหอย่างแรง พูดขึ้นมาว่าถ้ารักษาไม่หายพวกเขาจะโดนตัดศีรษะแน่นอนคำพูดของฮ่องเต้พูดคำไหนคำนั้น！ศีรษะของพวกเขาเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย！หลานเยาเยาและเย่เจ๋หยิ่งเมื่อถึงพระราชวังแล้ว อันดับแรกคือไปห้องนอนไทเฮาก่อนเมื่อพวกเขาเข้าไปข้างใน ฮ่องเต้อยู่ข้างในพอดีสีหน้าของฮ่องเต้ตอนนี้เคร่งครึม สายตานั้นเหมือนมีไฟจะพ่นออกมาได้ตลอดเวลา แต่เมื่อเห็นเขาทั้งสองเดินเข้ามา สีหน้าเปลี่ยนอ่อนโยนลงมาก“อ๋องเย่ รีบให้จื่อซีช่วยดีอาการของไทเฮาเลย！”“ได้！”เย่เจ๋หยิ่งส่งสายตาให้กับจื่อซีที่เดินตามหลังมา แล้วพูดขึ้นว่า：“เยาเยา เจ้าเข้าไปดูอาก
