่อนไหวของนาง มีความสุขกับความเงียบสงบ!ทันใดนั้น!“อ๊า……”หลานเยาเยาร้องเสียงดัง เย่แจ๋หยิ่งรีบมาถึงข้างกายนางแล้วถาม“เป็นอะไร?”748
“มุกเย่หมิงของข้าหล่นลงนํ้าพุดอกเหมยแล้ว!” มองเห็นมุกเย่หมิงค่อยๆจมลงพื้นดิน ในใจหลานเยาเยาเหมือนจะบ้าคลั่งนี่คือสมบัติลํ้าค่าสุดๆ!นางตัดสินใจ กระโดดลงไปนํ้าพุตอนแรกนึกว่าจะหนาวเย็นถึงกระดูก นึกไม่ถึงว่านํ้าจะอุ่นๆเย็นๆสิ่งหนึ่งที่นางเดาผิด นํ้าพุนี้ใสจนเห็นพื้นดิน เหมือนไม่ค่อยลึก พอลงนํ้าถึงรู้นํ้าพุนี้ลึกมาก บวกกับเสื้อผ้าที่โดนนํ้าจนเปียกดูเกะกะยุ่งยากมากเพราะฉะนั้น!เวลานางว่ายเลยช้านางว่ายนํ้าเก่งมาก จะไปกลัวทำไมว่าจะเก็บขึ้นมาไม่ได้?สายตาจ้องไปที่มุกเย่หมิง พยายามดำนํ้าลงไปเมื่อนางรู้สึกว่าใกล้ถึงจุดที่มุกเย่หมิงหล่น นางก็กลั้นหายใจไม่อยู่จากที่นิสัยนางไม่ถึงจุดหมายไม่ยอมเลิกรา มุกเย่หมิงก็อยู่ต่อหน้า นางจะยอมปล่อยโอกาสได้ไง?นางกะจะดำนํ้าลงไปอีก!ทันใดนั้นก็กลืนนํ้าพุเข้าไปทีหนึ่งตายแน่ ไม่ไหวแล้ว นางต้องรีบว่ายขึ้นไปบนนํ้า มิเช่นนั้น749
ก็จะตายในช่วงอายุน้อยณ.ตอนนี้มีร่างเงาหนึ่งดำนํ้าลงมาข้างกายนาง พอได้มุกเย่หมิง รีบย้อนกลับมา ผ่านตัวนาง ก็ดึงเสื้อนาง แล้วพานางขึ้นจากใต้นํ้าพอว่ายได้สักพัก หลานเยาเยากลั้นหายใจไม่อยู่แล้ว!เหมือนหนวดปลาหมึกอยู่ใต้นํ้าจับตัวเย่แจ๋หยิ่ง พยายามใช้แรงปีนขึ้นเป้าหมายนางง่ายมาก แค่ต้องการลมหายใจจากปากเย่แจ๋หยิ่งใครจะไปรู้
