าไปแล้วท่านเหม็นคาวขึ้นมา? หัวใจข้าน้อยคงทนไม่ได้ท่านอ๋อง”สองคนเหมือนเห็นใจหลานเยาเยามากที่จริงทั้งสองคนอยากเข้ามาในอ้อมกอดท่านอ๋อง พวกนางก้าวเร็วมาก เตรียมใช้ร่างกายเข้ามาขวางจากนั้น!คงลืมไปแล้วท่านอ๋องเป็นคนยังไง? มีข้อห้ามอะไร?เมื่อพวกนางอยู่ห่างจากท่านอ๋องสี่ห้าก้าว ก็โดนแรงลมอย่างแรงปลิวออก คนหนึ่งเหมือนลูกหมาตกโคลน อีกคนหนึ่งกระแทกล้มไม่เป็นท่าชิวซวนล้มจนเป็นแผล มีเลือดไหลออกมารีบยื่นมือออกมา มองไปที่เย่แจ๋หยิ่งซึ่งไม่มองพวกนางเลย สะอื้นร้องไห้ “ฮึฮึฮึ……ท่านอ๋อง ท่านดูซิ ข้าน้อยเลือดไหลแล้ว742
โอย……”นางยังอยากร้องไห้อีก ทันใดนั้นองครักษ์ลับทุบให้หมดสติชิงปี้ที่ล้มไม่เป็นท่า พึ่งนึกขึ้นมาได้ ยังไม่ทันแกล้งทำอะไร เหมือนเจ็บที่ลำคอทันใดนั้นก็ตาเหลือกไปเลยจากนั้นทั้งสองคนก็โดนองครักษ์ลับลากตัวออกไปใช่แล้ว!โดนลากออกไปในที่สุดข้างหูก็ไม่มีแมลงวันมาตอม “หึ่งหึ่งหึ่ง”เสียงดังไปทั่ว เย่แจ๋หยิ่งรีบเดินไปที่ข้างประตู ยื่นมือเรียวยาวออกไป แล้วจับที่ประตู ตรงจุดที่หลานเยาเยาแหย่รูดูความสนุกพอดีทำให้หลานเยาเยาตกใจถอยหลัง“จิ้ด……”นางยังยืนไม่นิ่ง ประตูก็ถูกผลักออกเย่แจ๋หยิ่งคล้ายเทวดาที่ตกสวรรค์เดินเหมือนคนขี้เกียจ เห็นว่านางตกตะลึงก็เลยกระแอมทีหนึ่ง“ดูความสนุกพอหรือยัง?”เชอะ!ร้ายกาจขนาดนี้เลยเหรอ? รู้ว่านางกำลังแอบมอง743
รู้ก็รู้ซิ นางก็แค่ดูความสนุกเองจากนั้นก็โบกไม้โบกมือ พูดด้วยความผิดหว
