นคิดในใจจากนั้นก็รีบหันตัวกลับ ค่อยๆย่องตามขึ้นไปจากนั้นก็เจอความลับบางอย่างเซียวจิ่นหยูมาดูสุสานโดดเดี่ยวของมารดา อีกอย่างเขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งนานไม่ได้พูดอะไรสักคำ ดูด้านหลังรู้สึกอ้างว้างมารดากับเซียวจิ่นหยูมีความสัมพันธ์อะไรกันเหรอ?อีกอย่างเขาขึ้นมาดูมารดาตามลำพัง เหมือนไม่ต้องการให้ใครพบเจอนี่เป็นเพราะอะไร?แค่ครุ่นคิดไปชั่วครู่ พอนางเงยหัวขึ้น ก็มองไม่เห็นเซียวจิ่นหยูแล้วคนหล่ะ? ไปแล้ว?นางรีบเดินออกมาจากกองหญ้าสูง มองไปรอบๆ แต่หาร่องรอยเขาไม่เจอเลยทันใดนั้น!“แม่นางกำลังหาข้าเหรอ?”เสียงที่อบอุ่นดังอยู่ข้างหลัง ทำให้หลานเยาเยาดีใจ713
เสียงนี้……นางรีบหันตัวกลับไป ก็มองเห็นเซียวจิ่นหยูที่อ่อนโยนและสง่ายืนอยู่ไม่ไกลจากเขา ยืนมองนางอย่างเงียบๆเซียวจิ่นหยูไม่เคยเห็นใบหน้านางตอนนี้ เพราะฉะนั้นเขาจำนางไม่ได้ นางก็ไม่ได้ไปอธิบายอะไร“เจ้าทำไมมาอยู่ตรงนี้?”นางถามเขาใครจะไปรู้!เซียวจิ่นหยูยิ้มจางๆ ถามเบาๆ “คำพูดนี้น่าจะข้าเป็นคนถามแม่นางมากกว่าแม่นางทำไมมาอยู่ตรงนี้? แล้วทำไมต้องสะกดรอยตามข้า?”“ข้ามาเซ่นไหว้มารดาของข้า คงไม่ต้องอธิบายให้เจ้าหรอก? สำหรับสะกดรอยตาม ก็แค่อยากถาม เจ้ามาเซ่นไหว้มารดาข้าทำไม?คนที่มียศสูงอย่างท่านซื่อจื่อ เป็นไปได้ไงที่จะมาเซ่นไหว้น้าสาวที่อยู่ในจวนแม่ทัพ?มีความลับอะไรที่เปิดเผยไม่ได้?หรือว่า……“เจ้าคือพราชายาเย่?”714
ที่แท้เมื่อคืนเรื่องที่สนทนาในเมืองหลวงก็เป็นค
