ช่วงเวลานี้คำพูดพวกนี้ บางครั้งจะได้ยินนางพูด เขาไม่เคยเข้าใจว่ามันหมายความว่าไงเพราะฉะนั้นก็เลยลองพูดใครจะไปรู้……หลานเยาเยาตอนแรกก็ตื่นเต้นเล็กน้อย แต่พอได้ฟังนางก็เม้มปากขึ้นมาแล้วก็พูดดูถูกว่า“ภาษาอังกฤษเจ้าแย่กว่าข้าอีก!”เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ได้คัดค้าน เพียงแค่จ้องมองนางอย่างเงียบๆจากนั้น!เสียงของหลานเยาเยาเหมือนลืมปิดก๊อกนํ้า พูดไม่ยอมหยุด……“ข้าเคยเป็นแพทย์ทหารจากหน่วยรบพิเศษ ปฏิบัติงานมาแล้วนับไม่ถ้วนยอดเยี่ยมมาก!”“ข้าขอบอกท่าน! ฝีมือยิงปืนของกูยอดเยี่ยมมาก หนึ่งนัดต่อหนึ่งคนแน่นอนอยู่แล้ว เพื่อนรบด้วยกันยังชื่นชมข้า”“เย่แจ๋หยิ่ง ดูท่าทางสไตล์ของเจ้าตอนนี้ ก่อนจะข้ามภพมาน่าจะเป็นแบบบอสที่บ้าอำนาจ”692
“ความว่างเปล่าของสมัยโบราณ เวลาและพื้นที่ห่างไกล อีกอย่างข้ามภพมาแล้วหลายพันปี บ้านเกิด……ไม่รู้ยังกลับไปได้หรือเปล่า?”หลังจากนั้น หลานเยาเยายิ่งพูดยิ่งเศร้าใจหรืออาจเป็นเพราะตั้งแต่ข้ามภพมาจนถึงวันนี้ เรื่องเหลือเชื่อทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ไม่เคยระบายความในใจให้ใครฟังตอนนี้มีคนที่สามารถระบายได้ นางไม่อยากไปแยกความแตกต่างระหว่างจริงหรือเท็จนางแค่ต้องการปล่อยอารมณ์เก็บกดออกมา……ถึงแม้จะเป็นเพียงคำปลอบใจที่จอมปลอมก็ยังดี!อย่างน้อยตอนนี้นางไม่ได้โดดเดี่ยว เขายินดีที่จะฟังนางอย่างเงียบๆเวลาผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว พวกเขาได้นั่งดื่มเหล้าในศาลาโดยหลานเยาเยาเป็นคนพูดว่าจะดื่ม!นางรู้สึกว่า ขอเ
