ในที่สุดวันนี้ก็เจอนาง ก็เจ็บโดยไม่รู้ตัว“อ๊า ฮ่าฮ่าฮ่า ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้! ทำไมไม่พูดตั้งแต่แรก พูดแต่แรกข้าก็ไม่ทำอย่างนี้แล้ว ทำไมเจ้าไม่พูดเร็วหน่อย?”หลานเยาเยายิ้มอย่างทำตัวไม่ถูก รู้สึกละอายใจเล็กน้อยทันใดนั้นถิงเมี่ยนรู้สึกหมดคำจะพูด!นางให้โอกาสเขาพูดแล้วเหรอ?เขาก็แค่ติดอ่างสองครั้ง นางก็เข้าใจผิดความหมายโอ้ย!ดูแล้ววันนี้ฤกษ์ออกจากบ้านไม่ดี“เป็นเพราะข้าน้อยไม่มีความสามารถในการสื่อสาร ขอให้พราชายาอภัยโทษของของท่านปู่เย่นอยู่ในตลาดมืด พราชายาจะรออยู่ตรงนี้? หรือจะไปตลาดมืดด้วยกัน?”“ก็ไปตลาดมืดซิ!”แต่ว่า เดินไปสักพัก หลานเยาเยารู้สึกถิงเมี่ยนผิดปกติแล้วรีบถาม “ทำไมเจ้าต้องจ้องข้าตลอด?”ถิงเมี่ยนยิ้มด้วยความเขินอาย จากนั้นก็คิดทบทวนสักพัก683
“พราชายา ท่านสวมชุดพราชายาเต็มยศอย่างนี้เดินตลาดมันไม่เป็นไร แต่ถ้าไปเดินตลาดมืด มันจะแสดงความโอ้อวดเกินไปหรือเปล่า?”ตลาดมืดคนร้ายเยอะ คนดีคนเลวผสมกันไปหมดมีคนที่ไม่กลัวตายเยอะแยะตอนแรกเขาอยากหาเงิน แต่พอเห็นรูปร่างหน้าตาของนาง หรือเห็นการแต่งตัวของนาง เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความคิดชั่วร้าย“อืม รู้สึกโอ้อวดเกินไปหน่อย”ถิงเมี่ยนไม่พูด นางก็ลืมไปเลย นางตอนนี้ได้สวมชุดพราชายาแต่ว่า!ถ้าไปเปลี่ยนชุดมาแล้วค่อยไปตลาดมืดกับถิงเมี่ยน ตอนกลับมา ท้องฟ้าก็มืดแล้วกลับถึงลานซวนซีของตัวเอง หลานเยาเยาได้เปิดของที่เอากลับมา อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงนี่นี่นี่คือ……ตรา
