ยพูดว่าการตายของแม่เป็นเรื่องแปลกมากไม่ได้!นางต้องไปดูที่สุสานแม่ก่อนแต่ว่า นางได้เก็บตราหยกเข้าไปในกล่องระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บจากนั้นก็ลุกไปเปิดประตูห้อง คิดว่าจะไปดูที่สุสานแม่ก่อนใครจะไปรู้……ทันใดที่เปิดประตูออก รูปร่างที่สูงเรียวยาวก็ปรากฏในสายตานาง“อ๋อง ท่านอ๋อง?”ไม่รู้ทำไม ตอนที่มองเห็นเขา นางรู้สึกผิดเล็กน้อย เพราะฉะนั้นเวลาพูดเสียงสั่นนิดหนึ่ง“ดึกขนาดนี้พราชายาจะไปไหน?”686
ดึก?หลานเยาเยาเกือบลืมเวลาเลย ตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้ว ถึงไปที่สุสานแม่ ก็ทำอะไรไม่ได้“ข้ากินเยอะไปหน่อย จะไปเดินเล่น”ใช่!แค่ไปเดินเล่นนางไม่ใช่จะไปทำเรื่องอะไรที่ผิด! ไม่ใช่แน่นอน“ถ้าอย่างนั้นก็ไปด้วย พอดีข้ามีธุระจะบอกเจ้า”“อ่อ!”จากนั้นสองคนก็เดินเคียงข้างกันตรงระเบียงทางเดินหลังสวน แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอันไพเราะของเย่แจ๋หยิ่ง“ท่านอ๋อง ไหนบอกว่ามีธุระจะคุยกับข้าไง?”ถึงแม้จะเดินๆหยุดๆ ก็รู้สึกสบายใจแต่ว่า!ก่อนที่เย่แจ๋หยิ่งยังไม่ได้พูดธุระออกมา นางก็รู้สึกไม่สบายใจในเมื่อ ไม่มีธุระด่วนอะไร เย่แจ๋หยิ่งคงไม่มาเดินเล่นกับนาง จากนิสัยเย่แจ๋หยิ่ง คงไม่เอาเรื่องเล็กๆน้อยๆมาล้อเล่นกับนางในที่สุด!687
สิ่งที่นางวิตกก็เกิดขึ้นเย่แจ๋หยิ่งขยับตัวเข้ามา วางมือบนไหล่นางอย่างแรง“พราชายา ดูท่าทางเหมือนตื่นเต้นอะไร!”ตื่นเต้น?นางไม่ได้ตื่นเต้น?“ท่านไม่บอก ข้ายังไม่รู้สึกเลย”ตอนแรกไม่ได้ตื่นเต้น แต่โดนเขาจ้องมองใกล้ๆอย่างนี้
