“เรื่องอะไรหรือ?” ยังไงตอนนี้นางก็ไม่อยากขยับถึงแม้ฟ้าจะถล่มลงมานางก็จะไม่ขยับสักนิด“พระราชินีจัดงานเลี้ยงสั่งให้ข้าพาเจ้าเข้าวังไปร่วมงาน”“ไม่ไปได้ไหม?”นางแต่งงานมาสักพักแล้วแต่ก็ไม่เคยเข้าวัง เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ได้พูดอะไร พระราชินีจัดงานเลี้ยงก็ต้องไปใช่ไหม?“ไม่ได้!”นํ้าเสียงของเย่แจ๋หยิ่งไม่สามารถปฏิเสธได้“แต่ตอนนี้ข้าเหนื่อยมากซะจนไม่อยากก้าวแม้แต่ก้าวเดียว”นางพูดความจริงไม่ได้ไม่มีเหตุผล“ไม่เป็นไรข้ามีวิธีเอง!”พอพูดเสร็จเขาเดินมาอยู่ข้างนาง ไม่พูดจาอะไรแล้วก็อุ้มนางขึ้น……ครั้งนี้ วิญญาณของหลานเยาเยาได้หลุดไปแล้วนางรีบผละออกจากอ้อมแขนเขาแล้วก็ตกลงมาที่พื้น ด้วยเท้าที่อ่อนแรงนางจึงจับโต๊ะไว้ ทำสีหน้าเหมือนเห็นผีมองเย่แจ๋หยิ่ง นัยน์ตาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว“เจ้าเจ้า เจ้าจะทำอะไร?”628
“เจ้าไม่ได้บอกว่าไม่อยากขยับแม้แต่ก้าวเดียวไม่ใช่หรือ? นึกไม่ถึงว่ายังมีแรงผลักข้า?” เสียงไพเราะของเย่แจ๋หยิ่งดงขึ้นมาเรียบๆเอ่อ……นี่ก็คือวิธีที่เขาพูดหรอ?ดูเหมือนจะได้ผลทีเดียว“นั่นไม่ใช่เพราะถูกเจ้าทำให้ตกใจรึไง!“ไม่เห็นเป็นไร วันหลังตกใจบ่อยๆก็จะได้ชิน!”“……”ได้!นางไม่มีทางพูดคุยกับเย่แจ๋หยิ่งได้อย่างปกติทำได้เพียงยืดตัวตรงพูดอย่างจำใจว่า: “ไปเถอะ! ยังไงก็ต้องเจอ”ตอนที่นางพูดประโยคนี้ เย่แจ๋หยิ่งก็มองนางอย่างประหลาดแล้วเดินนำออกไปตอนแรกหลานเยาเยาคิดว่าใส่อะไรไปตามใจก็ได้ยังไงก็แค่ไปร่วมงานเลี้ยงก็เท่
