อก!”เย่แจ๋หยิ่งวางหนังสือในมือลงแล้วก็สบตานาง“แต่ว่าตอนที่เจ้าขี้เหร่ยังไม่ขัดหูขัดตามากกว่า!”เมื่อได้ยินเช่นนี้!หลานเยาเยาก็ไม่พอใจ กลอกตามองเขา“ข้าจะบอกเจ้านะว่านี่คืออิจฉาในความงามของข้า ที่จริงข้าสวยแล้วก็มีผลดีกับเจ้านะ”“เพราะอะไร?”ดูเหมือนว่านี่จะเป็นคำถามที่ไม่มีประโยชน์มาก ทำให้เขาหยิบหนังสือที่เพิ่งวางลงยกขึ้นมาอ่านอีกครั้ง“เจ้าดูนะ ข้าสวยแล้วตราบใดที่เอาข้าไปปรากฏต่อหน้าผู้คนทุกคนก็จะอิจฉาริษยาที่เจ้าได้แต่งงานกับหญิงสวยราวกับดอกไม้เช่นข้า นี่ข้ากำลังสนับสนุนหน้าตาเจ้าอยู่นะ”หลานเยาเยาเริ่มพูดชมตัวเอง“หน้าตาข้าไม่ขาดไม่ต้องให้เจ้าสนับสนุน”เขาไม่ได้รู้สึกกับสิ่งที่นางพูดเลยนี่มันเกินไป!เย่แจ๋หยิ่งต้องการเกียรติก็มีเกียรติ ต้องการเงินก็มีเงิน ต้องการอำนาจก็มีอำนาจ เรื่องหน้าตาก็ไม่เคยขาดหลานเยาเยาทำได้เพียงยักไหล่อย่างเคืองๆ หลังจากเหลือบมองเขาอย่างเบื่อๆก็ถอนหายใจตํ่าๆ631
“ชิ!เจ้าชมสักนิดมันจะตายหรอ!”เสียงของนางเบามาๆ เบาจนหลานเยาเยาเอาก็ฟังไม่ชัดว่าตนเองพูดอะไรใครจะรู้……เย่แจ๋หยิ่งมองมาอีกครั้งแล้วมองนางอย่างตั้งใจจากนั้นก็มองนางเงียบๆด้วยสายตาที่ไม่เย็นชาแบบปกติดูเหมือนจะอ่อนโยนด้วยซํ้าแล้วปากของเขาก็เปิดออกเล็กน้อย“สวยมาก!”ประโยคนี้ทำให้หลานเยาเยามีความสุขมากขึ้น นางโค้งตัวยืนขึ้นแล้วไปนั่งข้างๆเขา“พูดจริงนะจากที่เจ้าพูด นับตั้งแต่วันนี้เจ้าเป็นเพื่อนข้า ข้ารํ่ารวยแล้วก
