ห้คนดีใจยิ่งกว่านางไม่ต้องปิดบังเข้มงวดขนาดนั้นแล้ว ตราบใดที่แดดไม่ออกนางก็สามารถออกไปข้างนอกได้อย่างคนปกติ!นี่ทำให้โหลวเย่วดีใจจนเป็นลมไปส่วนหลานเยาเยาก็เหนื่อยจนนอนควํ่าหน้าอยู่บนโต๊ะแล้วก็มองดูปลาตัวโตเนื้อชิ้นใหญ่บนโต๊ะนางก็กลืนนํ้าลายหลายต่อหลายครั้งแต่ก็เหนื่อยซะจนขี้เกียจใช้แรงลุกขึ้นมากินตอนที่นางรู้สึกว่าตนเองจะหลับแล้ว เย่แจ๋หยิ่งที่หลังออกมาจากเขาวงกตใต้ดินก็ไม่เคยเจอเป็นสิบกว่าวันก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า“โหลวเย่วยังไม่ตื่น แต่นางไม่เป็นอะไร เจ้าไปดูเถอะ!”หลานเยาเยายังคิดว่าเขามาหาโหลวเย่วดังนั้นจึงบอกเขาอย่างอ่อนแรงใครจะรู้!เย่แจ๋หยิ่งอื้มเบาๆแล้วก็พูดเรียบๆว่า:“อื้ม ข้ารู้แต่ข้ามาหาเจ้า”เอ่อ……หานาง?
627
