แต่ว่า!ใบหน้าของตาเฒ่าเย่นเต็มไปด้วยเจ้า ‘หลอกสีหน้าของข้าไม่ได้’ทำให้หลานเยาเยาอธิบายยังไงก็ไม่พ้นการกล่าวหาสุดท้ายจึงทำได้เพียงยอมรับไปโดยปริยายถึงอย่างไรตราบใดที่เย่แจ๋หยิ่งไม่ตายก็พอ!“ ตาเฒ่าเย่น ข้ายอมรับแล้ว เขาไม่ตายได้ใช่หรือไม่?”ใครจะรู้……ปากตาเฒ่าเย่นกระดกขึ้น พูดไม่ชัดเจนด้วยเสียงเย็นชา:“ตายไม่ตายก็ต้องดูความโชคดีของเขา นังหนู ตามข้ามานี่”เอ๋?ยังต้องดูความโชคดีหรอ?ตาเฒ่าเย่นคุ้นเคยที่นี่ขนาดนี้จะต้องรู้ว่าห้องเครื่องที่ควบคุมเครื่องจักรนั้นอยู่ที่ไหนแน่ๆ หรือนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาบอกว่าช่างมันไปหรอ?เมื่อเห็นว่านางอยากถามตาเฒ่าเย่นก็รีบยกมือเป็นสัญญาณว่านางอย่าพูดหลังจากนั้นก็พานางเดินไปยังทางเดินที่กว้างขวางผ่านไปไม่นานก็มาอยู่หน้าห้องหินตาเฒ่าเย่นกดไปที่ปุ่มเปิดปิดห้องหินก็เปิดออก แต่หลังจากที่ห้องหินเปิดออกหลานเยาเยาและตาเฒ่าเย่นก็ต้องตกตะลึงทันที606
ห้องหินนี้เป็นห้องควบคุมเครื่องจักร ถ้าไม่ใช่คนที่ออกแบบที่นี่ก็จะไม่มีทางหาทางเข้าห้องหินนี้เจอแต่ทว่าตอนนี้กลับเห็นชายรูปงามยืนพิงอยู่ข้างๆเครื่องจักร คิ้วลดลงจมอยู่กับความคิด ไม่รู้ว่าคิดอะไรคุณพราช่วย!คาดไม่ถึงเลยว่าคือเย่แจ๋หยิ่ง！ที่แขนและตัวของเขาได้รับบาดเจ็บในระดับที่ต่างกันแต่ก็ถูกพันไว้เรียบร้อยแล้วอีกคนหนึ่งที่ยืนพิงกำแพงอยู่ไม่ห่างจากเขาแม้จะไม่เห็นหน้าแต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าและท่าทางของเขา หลานเยาเยาก็สามารถยืนยันไ
