ช่นนั้น！พี่ใหญ่ผู้นั้นขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ กัดฟันมานานในที่สุดฉันก็วางเท้าลงในนี้แตกต่างจากห้องหินห้องอื่นๆ ห้องหินอื่นๆ สะอาดไม่มีสิ่งปฏิกูลใดๆ แต่ในนี้มีฝุ่นหนาจับเป็นชั้น ๆแปลกมากดังนั้นในขณะที่เขาเข้าไปในห้องหินนี้ ก็สั่งลูกน้องว่าอย่าแตะต้องสัมผัสศพพวกนั้น และเขาเองก็โกรธเพราะความละอายของเขา เกือบเตะโครงกระดูก“แม่นาง พูดมาตามตรง เจ้าบอกมาว่าเป็นอะไรของอ๋องเย่？”ดูเหมือนว่าแค่ต้องการยืนยันตัวตนของนางแต่ไม่ว่าตัวตนของนางจะเป็นอะไร ก็หนีไม่พ้นชะตากรรมความตายเพราะตอนนี้เข้าได้ย้ายมือมายังอาวุธที่ติดอยู่เอวแล้ว และเดินไปหาหลานเยาเยาทีละก้าว มีเจตนาฆ่าที่รุนแรงในสายตา“คนรักมั้ง!”อย่างไรก็ตามตอนนี้นายหญิงของอ๋องเย่ยังคงมีเพียงนางคนเดียว และเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้มีห้องสาวใช้บำเรอหรือนางสนม ไม่ว่านางจะพูดว่าคนรักหรือพราชายาก็คือความหมายเดียวกัน577
ยังไงก็คือคนของเขา!ใครเล่าจะรู้……พี่ใหญ่ผู้นั้น “ฮ่าๆๆ” หัวเราะเสียงดังขึ้น ราวกับว่าสิ่งที่นางพูดเป็นสิ่งที่ไร้สาระ“คนรัก? อย่างเจ้าเนี่ยนะ? เจ้าอยากให้ข้าหัวเราะจนฟันหลุดหรือไง?”อ๋องเย่ฆ่าอย่างเลือดเย็น ความทะเยอทะยานใหญ่พอๆ กับอำนาจของเขาเม็ดทรายไม่อยู่ในสายตาของเขา เป็นคนที่อยู่เหนือสิ่งอื่นใด จะชอบผู้หญิงที่บอบบางและน่าเกลียดผู้นี้ได้อย่างไร?“ตอนนี้เจ้ารู้สึกมีความสุขมากใช่ไหม? อยากเต้นรำสักหน่อยไหม?” หลานเยาเยาหัวเราะเบาๆ“หมายความว่าอย่างไร?”
