ั้งสองจับจ้องอยู่เช่นนี้หลายเยาเยารู้สึกอึดอัด อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนพวกเขาทำอะไร? เอาแต่จ้องมองหมายความว่าอย่างไร?อ๋อ~เหมือนจะเข้าใจขึ้นบ้างแล้ว“นี่ พวกเจ้าสองคนแสดงออกได้ชัดเจนเกินไป แม้ว่ากูจะสวยราวกับดอกไม้ใครเห็นใครก็รัก แต่คนที่ไล่ตามจีบข้าถ้าไม่เป็นกองทัพก็มีเป็นกองพลรูปลักษณ์ของพวกเจ้านั้น แม้ว่าจะผ่าน แต่ไม่ใช่สเปคของข้า ไม่จำเป็นต้องสารภาพหรืออะไรแล้ว แสดงอะไรที่เป็นความจริงเถอะ!”555
ไม่มีสร้อยทองต่างหูทอง กำไลและปิ่นปักผมอะไรพวกนั้นก็ได้！ไม่ได้จริงๆ ก็ใช้ธนบัตรเงินมาหลอกล่อนางโดยตรงเลยก็พอได้นี่นา!พูดจบ นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ยังคงถูไถไปมาไม่หยุด……จื่อซี: “……” พราชายาพูดบ้าอะไร?จื่อเฟิง: “……” เขาต้องชักดาบหรือไม่?ขณะนี้!เย่แจ๋หยิ่งเดินมาจื่อซีและจื่อเฟิงถอยออกในทันที สายตายังคงจับจ้องหลานเยาเยา มีความคาดหวังจางๆ ในดวงตา แต่ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคาดหวังอะไร?เห็นเย่แจ๋หยิ่งเดินมา หลานเยาเยาไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่นกับพวกเขา ถามขึ้นอย่างตื่นเต้น:“พบทางเข้าแล้วเหรอ?”“อืม!”หลังจากเย่แจ๋หยิ่งตอบว่า “อืม” ก็ไม่มีคำพูดต่อไปนางรออย่างใจจดใจจ่อมานาน ก็ไม่ได้ยินเสียงที่ดึงดูดดังเข้ามาในหู จึงถามขึ้น:“อยู่ที่ไหนล่ะ? นี่ๆๆ เจ้าทำอะไร?”556
ขณะที่นางยังพูดอยู่ ก็ถูกเย่แจ๋หยิ่งดึงขึ้นมา หลังจากดึงขึ้นมาแล้วโยนทิ้งไปอีกด้านหนึ่ง จากนั้น……ก็ไม่มีผู้ใดสนใจนางอีกหลังจากหลายวินาทีผ่า
