ดวงตาของเขาลึกลํ้าราวกับวังวน และอันตรายผิดปกติ สายตาที่จ้องมองมาในดวงตาของนาง ดูเหมือนจะมองทะลุผ่านนาง“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าปล่อยข้านะ ข้าก็แค่รู้สึกคุ้นๆ แต่จะเคยหรือไม่เคยเห็นข้าจำไม่ได้จริงๆ”มองสายตาของเย่แจ๋หยิ่งนั้นดูเหมือนจะกัดกินนางให้ได้!อดไม่ได้ที่จะลนลานหรือทรัพย์สมบัตินี้จะสำคัญมากสำหรับเขา?จะเป็นไปได้อย่างไร?ไอ้สารเลวนั่นก็รวยมากติดอันดับในประเทศแล้ว ยังสนใจทรัพย์สมบัติเหล่านี้อยู่อีกเหรอ?ก็ไม่รู้ว่าเขาเชื่อคำพูดนางไปแล้วหรือไม่ อย่างไรซะตอนนี้ก็ปล่อยนางแล้วหลานเยาเยาอดไม่ได้ที่ถลึงตาใส่เขา กล่าวด้วยนํ้าเสียงที่ไม่เป็นมิตรอย่างมาก: “เจ้าข่มขู่ข้าแบบนี้ทำไม? ทำให้ความคิดของข้าขาดหายไป เรามาตกลงกันก่อน ถ้าพบทรัพย์สมบัติ ข้าต้องได้รับครึ่งหนึ่ง”เรื่องนี้ต้องพูดให้ชัดเจนมิฉะนั้นนางจะกลายเป็นแค่ผู้ร่วมงาน ที่ผลตอบแทนจะไม่คุ้มกับสิ่งที่เสียไป539
“ไม่มีทางเอาเปรียบเจ้าอยู่แล้ว!”แม้เย่แจ๋หยิ่งจะไม่พูดชัดเจน แต่ได้ยินคำนี้ของเขา หลานยาเยาก็สามารถรับประกันได้ว่าต้องมีส่วนของนางแน่นอน“งั้นก็ตกลง!”เพื่อจัดการความคิดให้ชัดเจนโดยเร็ว หลานเยาเยานั่งไขว่ห้างอีกครั้ง สุดท้ายค่อยๆ ดูกระดาษแต่ละใบอย่างละเอียดและเย่แจ๋หยิ่งก็ยืนอยู่ข้างกายนาง ในมือถือกระดาษแผนผังแผ่นหนึ่งที่เขาวาดเสร็จตามรอยแยกเมื่อครู่ จากนั้นก็นั่งยองๆ ข้างๆ หลานเยาเยา ชี้ไปที่แผนผังหนึ่งในมือของนางและกล่าวว่า“ในนี้มีแผนผังท
