ิดโอกาสให้เขาถามแล้ว เขากลับแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง นางอยากจะตีเขาให้ตายจริง ๆทันใดนั้นเอง“ซา ซา ซา ……”ลมพัดต้นไม้ ผ่านกิ่งก้านใบ มันพัดผ่านตัวของพวกเขา“ซา ซา ซา ……”ลมพัดแรงโชยมา มันพัดจนเสียงดังมาก503
ไม่สินอกจากเสียงลมแล้ว ยังมีเสียงอย่างอื่นด้วย มันกำลังมาทางพวกเขา“นี่ นี่ นี่ เย่แจ๋หยิ่ง คนของเจ้าหรือเปล่า?” เห็นท่าทางของเย่แจ๋หยิ่ง เขาเหมือนจะรู้แล้วว่าเกิดความผิดปกติ “หากว่าไม่ใช่ เจ้าก็ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้ปลดจุดชีพจรของข้าก็ได้”หากไม่ใช่ พวกเขาสองฝ่ายสู้กันขึ้นมา คนอื่นคิดจะลงมือกับนางมันไม่ง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเหรอ?“เจ้า …… อยู่เฉย ๆ นั่นแหละ” พูดจบ เขาก็สั่งจื่อซีว่า “ฝังต่อไป”อะไรนะ?“นี่ มันเวลาอะไรแล้ว ยังจะฝังข้าอีก”คนอะไรกันเนี้ยชาติที่แล้วข้าไปขุดหลุมบรรพชนเขาขึ้นมาเผาหรือยังไง ทำไมต้องทำกับนางขนาดนี้ด้วย?แต่ว่าในเวลานี้เอง จื่อเฟิงก็โยนเสียมทิ้งไป แล้ววิ่งตามเย่แจ๋หยิ่งไปบรรยากาศโดยรอบเริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ มีกลิ่นอายของการสังหาร เหมือนมีคนพุ่งมารอบทิศบรรยากาศเริ่มอึดอัด มีกลิ่นเนื้อเน่าโชยมาเข้าจมูก504
ดินถูกสาดมาที่คอของนาง เศษดินเศษทรายยังสาดมาโดนหน้ากับปากของนาง“ถุย ถุย ถุย”หลานเยาเยาถุยเอาดินออกมาจากปาก แล้วจ้องไปที่จื่อซี“ทำไมเจ้ายังฝังอยู่อีก”อีกทั้งยังไม่มีศิลปะในการฝังด้วย สมองไม้เอ้ย ไม่รู้จักสังเกตอะไรเลย“พราชายา เป็นคำสั่งของนายท่าน ข้าน้อยเองก็จนปัญญา”
