“ข้าน้อยคำนับพราชายา ท่านอ๋องอยู่ที่ห้องหนังสือ ทรงต้องการให้ท่านไปพบขอรับ”พ่อบ้านเหมยรู้สึกแปลก ๆ เดิมวันนี้พราชายาจะต้องเข้าวัง เขาเองก็ได้สั่งการไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าพราชายากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยก่อนหน้านี้คิดว่าพราชายาอาจจะไม่สบาย แต่ตอนนี้ดูไปแล้ว นางก็ไม่มีอาการเหมือนจะอ่อนเพลียนี่นา ไม่เห็นมีอาการไม่สบายตรงไหนเลย?แต่ว่าก็ยังดีเหมือนท่านอ๋องเองก็ไม่ได้มีท่าทีจะเข้าวังเหมือนกัน อีกทั้งยังกำชับให้พระชายาไปที่ห้องหนังสือด้วย ไม่รู้ว่าท่านอ๋องทรงคิดอะไรอยู่?“อ๋อ ได้”ดูท่าวันนี้คงไม่ต้องเข้าวังแล้วแต่ว่าเมื่อคืนนางสู้กับเย่แจ๋หยิ่งไป วันนี้เขาคงไม่ได้จะมาแก้แค้นนางหรอกมั้ง?หลานเยาเยามองไปที่สาวใช้ที่หลบ ๆ ซ่อน ๆ นางก็ไม่ค่อยพอใจ แต่ก็เดินตามพ่อบ้านหมายไปห้องหนังสือด้วยความสงสัยหลังจากที่มาถึงห้องหนังสือ พ่อบ้านเหมยเข้าไปรายงานแล้วก็ออกมา“แอด …….”486
ประตูห้องลายแกะสลักถูกหลานเยาเยาดันเข้าไป ประตูห้องหนังสือใหญ่มากด้านในมีชั้นวางหนังสือมากมายวางเรียงกันเป็นแนวยาว บนชั้นวางหนังสือมีทั้งหนังสือโบราณ ของเก่าแก่ และหนังสือมากมาย บนผนังกำแพงยังแขวนภาพวาดที่สวยงามอีกจำนวนหนึ่งด้วยทั่วทั้งหนังสือทำให้คนรู้สึกถึงความคลาสสิคและเรียบง่ายเมื่อหันหน้าไป ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งที่สวมชุดสีดำตัดขาว กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือตัวหนึ่งที่ทำจากไม้ นิ้วที่เรียวยาวของเขากำลังจับพู่กัน กำลังเหมือนเขียนหน
