“ก๊อก ก๊อก ก๊อก ……”“พราชายา ตื่นได้แล้วเพคะ ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว” นํ้าเสียงเหมือนกำลังปราชดอยู่นํ้าเสียงมันคุ้นหูมาก ไม่เหมือนสาวใช้ที่ชื่อชิวซวนเลย แต่เป็นสาวใช้อีกคนที่ติดตามมาด้วย เหมือนจะชื่อว่าชิงปี้ในตอนนี้ หลานเยาเยาลุกขึ้นมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วโดยไม่ได้ไปสนใจนางแต่หวีผมให้ตัวเอง หลังจากทำอะไรเรียบร้อยแล้ว ถึงได้เปิดประตูออกไปสิ่งที่นางเห็นในแววตาของนางก็คือสาวใช้คนหนึ่งที่มีสีหน้าท่าทางปราชดแดกดันนางแต่เก็บท่าทีไม่ทันก่อนที่นางจะเปิดประตูออกมา สาวใช้คนนี้กำลังนินทานางกับชิงปี้ว่าเมื่อคืนนางไม่ได้รับความโปรดปรานจากท่านอ๋องเย่แต่นางไม่ได้เบาเสียงที่พูด เหมือนกับว่าไม่ได้กลัวว่านางจะได้ยินเลยในเวลาแบบนี้ตั้งใจให้นางได้ยิน เป้าหมายก็เพื่อหยามเกียรตินางพอได้ยินเสียงเปิดประตู ทั้งสองก็รีบสำรวมขึ้นมาแล้วพูดพร้อมกันว่า“พราชายา”“เจ้า” หลานเยาเยาชี้ไปที่ชิงปี้ แล้วสั่งอย่างหน้าตาเป็นมิตรว่า “เจ้าไปช่วยข้าตักนํ้ามาหน่อยสิ ข้าอยากจะล้างหน้า”479
“เพคะ พราชายา”เพราะถูกสั่ง นํ้าเสียงของชิงปี้ไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยังถืออ่างทองแดงไปตักนํ้ามาเมื่อนางเอานํ้ามาแล้ว หลานเยาเยาก็มอง พบว่านํ้าในอ่างทองแดงมันไม่ใสสะอาดเลย เหมือนเป็นของคนที่ใช้มากแล้ว อีกทั้งที่ก้นอ่างยังมีเหมือนเศษโคลนด้วย“นํ้านี่ไปตักมาจากไหน?”หลานเยาเยาพูดอย่างเรียบง่าย แต่สายตาจ้องไปที่ชิงปี้อย่างดุดัน“ทูลพราชายา ตักมาจากโ
