หัง เอาแต่ใจสุด ๆหลานเยาเยามองไปที่หน้าที่บวมแดงเหมือนหัวหมูของชิงปี้ จากนั้นก็เหลือบไปมองสาวใช้อีกคนหนึ่งสาวใช้คนนั้นอึ้งไป หลังจากเห็นว่านางมองมา ก็กลัวจนคุกเข่าลงไปกับพื้น“ข้าน้อยผิดไปแล้ว พราชายาทรงมีเมตตา ปล่อยข้าน้อยไปสักครั้งเถอะเพคะต่อไปข้าน้อยจะยอมเป็นวัวเป็นม้า ทำตามที่ทรงรับสั่งทุกอย่างเพคะ”เพราะนางตกใจกลัวมาก ทำให้ตัวสั่นไปทั้งตัวน่ากลัวเกินไปแล้วหลานเยาเยาในตอนนี้น่ากลัวเกินไปแล้วหลานเยาเยามองไปที่สาวใช้คนนั้น แล้วก็มองไปที่ชิงปี้ นางพูดอย่างไม่มีพิษมีภัยว่า“เป็นสาวใช้ก็ควรทำหน้าที่ของสาวใช้ให้ดี ไม่ใช่วัน ๆ คิดแต่เรื่องที่ไม่ควรคิดไม่อย่างนั้นคราวหน้าข้าจะให้พวกเจ้าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”483
ชิงปี้ที่ถูกตบจนหน้าบวม ใช้มือปิดหน้าที่เจ็บปวดของนางเอาไว้ แล้วมองไปที่หลานเยาเยาด้วยสายตาโกรธแค้นเมื่อกี้นางเกือบตายเพราะหลานเยาเยาแล้วความน่ากลัวของความตาย มันทำให้นางตัวสั่นไปทั้งตัวเมื่อได้สติกลับมา นางก็คุกเข่าลง แล้วพูดอ้อนวอนว่า“ข้า ข้าน้อยผิดไปแล้วเพคะ ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว พราชายาทรงไว้ชีวิตด้วยทรงไว้ชีวิตด้วย”พูดจบก็โขกศีรษะลงไปอย่างแรง เสียงดังฟังชัดมาก“ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าควรทำยังไง?”คนฉลาดสั่งสอนนิดหน่อยก็พอ ไม่ต้องให้นางพูดอะไรมา นางก็เข้าใจว่าควรทำยังไงแต่เรื่องนี้มันเหนือความคาดหมายของนางมากนางประเมินความเข้าใจของชิงปี้สูงเกินไปหลังจากได้ยินคำพูดของนางแล้ว ชิงป
