บเตียงเมื่อเขาปล่อยมือ หลานเยาเยาก็รีบเดินไปที่โต๊ะ หยิบถ้วยชาสะอาดแล้วเดินตรงมาที่หน้าของเย่แจ๋หยิ่ง“ท่านอ๋อง ตอนนี้ข้าไม่มีผ้ากับยาห้ามเลือด ท่านสั่งให้คนของทานไปเอามาจากห้องยาให้ข้าได้ไหม?”นํ้าเสียงของนางอ่อนโยนแล้วก็น่าฟังมาก ดูท่าทางเหมือนจะคิดแทนเย่แจ๋หยิ่งจริง ๆ แต่สายตาของนางกลับจ้องไปที่แผลของเขา อีกทั้งยังเลียปาก เหมือนกำลังตั้งตารออะไรบางอย่าง“อือ”นางไม่มีของพวกนี้จริงเหรอ?ครั้งแรกที่เจอกัน ตอนที่อยู่ใต้หน้าผา บนตัวของนางไม่มีพื้นที่เก็บของเลยแต่กลับมีเข็มเงินกับยาสมุนไพร455
ตอนนี้ กลับจะให้เขาสั่งให้คนไปเอามาจากห้องยา เห็นได้ชัดว่าทำเพื่อยื้อเวลาเอาไว้ลองดูก่อนว่านางคิดจะทำอะไร?เย่แจ๋หยิ่งเอ่ยปากออกคำสั่งไป ด้านนอกมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นทันทีหลานเยาเยารู้ว่า มีคนออกไปเอายามาแล้วแน่นอนนางรีบเอาถ้วยชามาวางไว้ตรงปากแผลของเขา เลือดของเขายังคงไหลออกมาไม่หยุดเหมือนเลือดมันจะออกมาไม่ออก นางเหมือนพยายามจะไปเค้นมันออกมา ให้เลือดมันไหลออกมามากขึ้น“……”เย่แจ๋หยิ่งหน้านิ่ง สายตาดูดุดันเสี้ยววินาทีสายตาของเขาก็เหมือนปลายคมดาบที่จ้องจู่โจมไปยังหลานเยาเยานางกล้าคิดทำอะไรเขา ดูท่าทางคงไม่อยากอยู่แล้วมืออีกข้างหนึ่งของเขากำหมัดไว้แน่น หมัดของเขาเหมือนมันมีกำลังภายในแผ่ออกมามาก มันเหมือนสามารถซัดออกไปที่ไหนก็ได้แบบไม่มีเหตุผลหลานเยาเยาสะดุ้งนางรีบยิ้มแล้วมองไปที่ดวงตาของเขา ปากของนางยิ้ม
