ท่านอ๋องเย่กลับไล่นางออกไป？ทำไมราวกับนางเองที่ฟังผิดไป ดังนั้นนางจึงอยากลองเอ่ยปากอีกครั้ง แต่กลับพบความเจ็บปวดบนตัวนาง ราวกับนางจะบินขึ้นได้ นางพุ่งตัวไปยังเสาหินด้านข้าง“ตุ้บ…”“อ้าก…”หลานเยาเยาเพียงเห็นหลานชิวหยุนลอยเป็นเส้นตรงชนเข้ากับเสา แล้วจึงตกลงบนพื้น ถ่มเลือดออกมานางไม่เพียงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแม่เอ้ย！ทำข้าตกใจแทบตายเย่แจ๋หยิ่งก็ช่างไม่รู้จักทะนุถนอมเอาเสียจริง ให้ตายยังไงนางก็นับเป็นขี้วัวกลิ่นตุก้อนหนึ่ง！ในตอนที่หลานชิวหยุนถ่มเลือดออกมานั้น จื่อเฟิงที่แต่งกายงามงดก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเย่แจ๋หยิ่งไม่ผิด เป็นเขาเองที่ตีหลานชิวหยุนจนปลิวไป422
นายท่านไม่จำเป็นต้องลงมือกับคนชั้นตํ่าเหล่านี้ ในเวลาทั่วไป หากเพียงสัมผัสได้ว่านายท่านรู้สึกรำคาญ เขาก็จะลงมือทันทีเวลานั้นบรรยากาศภายในห้องก็นิ่งสนิททันที ทุกคนยังไม่มีใครกล้าลอบถอนหายใจเมื่ออ๋องเย่โกรธขึ้นมาช่างน่าหวาดกลัวนักในวันพิธีเสกสมรสของเขาหลับเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น หัวของหลานเฉินมู๋ยังควรอยู่บนบ่าหรือไม่？“ที่ข้าพูดเจ้าได้ยินหรือไม่？”สายตาสุดลึกลํ้าของเย่แจ๋หยิ่งมองมายังหลานเยาเยา เมื่อเห็นนางยืนอยู่ข้างองครักษ์ที่สิ้นใจไปแล้ว ในมือเต็มไปด้วยรอยเลือด อดไม่ได้ขมวดคิ้วขึ้น“ท่านอ๋อง เรื่องนี้ให้เล่าแล้วคงอีกนาน ข้าต้องใช้เวลากลั่นกรองถึงจะอธิบายเรื่องนี้ให้ท่านได้ถูกต้อง”เรื่องการแต่งงานแทน เรื่องทำลายโฉม เรื่องการแก้แค้นอะไรต
