ออก วางไว้ข้างๆ อย่างสบายๆ จากนั้นก็ถอดเครื่องประดับบนศีรษะออก427
อย่างไรก็ทำการตกลงกันไว้แล้ว นางรู้ว่าอย่างไรคืนนี้เย่แจ๋หยิ่งก็ไม่มีทางมาห้องหอแน่นอนดังนั้นนางจึงเปิดหน้าต่าง แล้วผลุบตัวออกไปอย่างรวดเร็วลานน่อนซินทั่วทั้งจวนเย่อ๋องต่างประดับประดาไปโดยโคมไฟหลากสี ครึกครื้นผิดธรรมดามีเพียงที่นี่ที่เงียบเหงาวังเวง นอกจากองครักษ์เฝ้าเอาไว้ มีสาวใช้เข้าออกน้อยมากเพราะหญิงสาวในจวนเย่อ๋องมีน้อยยิ่ง ส่วนมากมีเพียงบุรุษเพศเท่านั้น ดังนั้นสาวใช้ส่วนมากต่างทำงานกันทั้งสิ้น“งานพิธีเสกสมรสของเสด็จอาจจะเป็นยังไงหรือ？”นี่คือเรื่องที่องค์หญิงจาวหยางสงสัยใคร่รู้เป็นที่สุด นางตื่นเต้นยินดีมาก หวังอยากเห็นด้วยตาตัวเองแต่น่าเสียดายนัก…นางออกไปจากที่นี่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงทำให้แขกต่างแตกตื่นตกใจเป็นแน่อย่างไรก็ตาม นางก็ยังคงฉงนสงสัยเนื่องเพราะในความทรงจำของนาง เสด็จอาเป็นคนเย็นชาตลอดมา ทั้งยังไม่อนุญาตให้คนอื่นเข้าใกล้หากมีภรรยาแล้วจะเป็นเช่นไร？เมื่อเอ่ยถึงนางแล้วนั้น！428
นางชอบอยู่กับเสด็จอามาแต่เล็ก เพราะนางสงสัยจริงๆ เสด็จอาของนางมีพระชนย์มายุไม่ต่างกับท่านพี่องค์รัชทายาท และยังดูมีวุฒิภาวะขนาดนั้น แต่ตั้งแต่เล็กกลับไม่ชอบให้คนเข้าใกล้“ก็เหมือนปกตินั่นแหละ！สีหน้าเย็นชาอะไรแบบนั้น ราวกับข้าบังคับให้เสกสมรสอย่างไรอย่างนั้นแหละ”นํ้าเสียงที่คุ้นเคยลอยมา ให้องค์หญิงจาวหยางหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใ
