สาวใช้นางนั้นนับว่ากล่าวด้วยความเคารพ ที่นอบน้อมแบบนี้ก็เพียงเพราะนางเกรงกลัวก็เท่านั้นหลานเยาเยาเหลือแลไปทางพวกนางแวบหนึ่ง แล้วจึงถือถ้วยชิดริมฝีปากเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อย แล้วกลับหยุดชั่วครู่ริมฝีปากนางแย้มยิ้มขึ้น แต่ไม่ได้ดื่มนํ้าเข้าไป แต่กลับวางกลับไปไว้เหมือนเดิม จากนั้นเอ่ยขึ้นกับเหล่าสาวใช้ด้วยเสียงราบเรียบ“เจ้าบ้วนปากให้ข้าดูซิ ข้าคนนี้เป็นคนขี้ระแวงนัก และที่กลัวที่สุดคือถูกคนวางยาพิษ”กล่าวเสร็จก็หัวเราะกับสาวใช้อย่างมีเลศนัย สายตามีแววตาประหลาดขึ้นเมื่อคำพูดนางหมดลง สาวใช้นางนั้นก็หน้าซีดราวนัยน์ตาขาวขึ้นมาทันใดสองมือของนางเริ่มสั่นเทา หลบหลีกสายตาไม่กล้าสบตานางตรงๆเมื่อเห็นอย่างนี้แล้ว！แม่นมรีบยกถ้วยขึ้นดื่มหนึ่งอึก แล้วก็แย้มยิ้มขึ้น พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม“คุณหนูหก ข้าได้ลองดูแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร”“อ้อ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็คงไม่มีอะไร เมื่อตอนแรกที่มาถึงข้าได้บ้วนปากไปแล้วหล่ะ”อย่างไรนางได้กลิ่นแปลกๆ ให้ตายอย่างไรนางก็จะไม่ดื่ม แม่นมคิดว่าเพียงเพราะนางทดลองดื่มให้แล้ว แล้วนางจะดื่มหรือ？407
ช่างน่าหัวเราะนัก！หากนางชอบดื่มนักก็เรื่องของนาง เกี่ยวอะไรกับนางด้วย？เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของแม่นม หลานเยาเยาก็ทำเป็นมองไม่เห็น แล้วก็เอ่ยขึ้นกับสาวใช้ที่ยืนถือชุดแต่งสีแดงฉานข้างๆ“เอาชุดมาให้ข้า ข้าใส่เองได้ พวกเจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน”ที่จริงอยากจะเล่นอยู่กับพวกนาง แต่มันช่างน่าเบ
