ใจเสียงครํ่าครวญตรงประตู เมื่อนางก้าวเขามาในห้องก็ปิดประตูตามหลังภายในห้องส่วนตัวตกแต่งอย่างหรูหราโอ่อ่า หลานเฉินมู๋แต่งกายด้วยอาภรณ์สีนํ้าตั๋วเงินเข้ม เขายืนอยู่ตรงขอบหน้าต่าง เมื่อได้ยินเสียงประตูปิดลง ก็ค่อยๆหันกายมา ใบหน้าซีดราวกระดาษขาวเมื่อทราบว่าหลานเยากำลังเดินมา แววตาของเขากับปรากฏแววกระอักกระอ่วนขึ้น แต่ก็หายไปในพริบตาเดียว พลางรีบหัวเราะขึ้นอย่างเบิกบานใจ“เยาเยา ในที่สุดเจ้าก็มา บิดาเช่นข้าดีใจเป็นอย่างยิ่ง เจ้าอยากกินอะไร？ดื่มอะไรรีบสั่งเถิด ขอเพียงเป็นสิ่งที่เจ้าชอบ ข้าจะซื้อให้เจ้าทุกอย่างเลย”เหอะ เหอะ！สายตาอันสัตย์ซื่อ นํ้าเสียงอันจริงใจ ท่าทางที่ดูสงบ นี่มันช่างเป็นภาพลักษณ์ของบิดาแสนประเสริฐจริงๆ！น่าเสียดายที่ภาพลักษณ์นี้ช่างซับซ้อน น่ารังเกียจ และแสนจอมปลอม…394
“ท่านไม่ต้องแสดงบทบิดาผู้แสนประเสริฐ เมื่ออยู่ต่อหน้าข้า ท่านแสดงไม่ได้หรอก ท่านเพียงแค่บอกข้ามาว่าท่านอยากพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องมารดาข้า？”นางพูดขวานผ่าซาก ไม่อยากจะเปลืองนํ้าลายที่นางตกลงใจมากับองครักษ์ เพียงเพื่ออยากรู้เรื่องเกี่ยวกับมารดาของนางเท่านั้น คนอื่นในจวนแม่ทัพต่างก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไรสำหรับนาง“เยาเยา… ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ เรื่องราวในอดีตที่เคยทำกับเจ้า เจ้าคงยังโกรธและเกลียดแค้นในใจองค์รัชทายาทยกเลิกงานเสกสมรสกับชิวหยุนแล้ว นางร้องไห้ทั้งวันจนนํ้าตาไหลเป็นสาย แม้แต่นํ้าซักหยดก็ยังไม่ดื่ม คิดว
