อ๋องเย่ผู้มีอำนาจล้นฟ้ามากบารมีจะถูกใจหลานเยาเยา ทั้งยังจะจัดพิธีสู่ขอนางเป็นพราชายาอย่างยิ่งใหญ่พริบตาเดียวก็แปรเปลี่ยนสายตาอันเหยียดเย้ยหยันของเหล่าขุนนางพวกนั้นเป็นสายตาแห่งความริษยานี่เท่ากับกู้ภาพลักษณ์เขาคืนมาได้เลยทีเดียว！“ท่านเล่าเรื่องมารดาของข้ามาก่อน จากนั้นท่านเพียงแค่เตรียมพิธีการให้พร้อมก็เท่านั้น ในวันพิธีข้าจะไปยังจวนเอง”ให้กลับไปอยู่ที่จวนแม่ทัพรึ ไม่มีทางหรอก！ทว่าแต่งออกมาจากจวนแม่ทัพ มีแต่จะเป็นผลดีกับนาง ไม่มีผลเสีย ทำไมจะไม่รับเสียล่ะ？396
ดังนั้น！หลานเยาเยาหาเก้าอี้ได้หนึ่งตัวก็นั่งลง รอให้หลานเฉินมู๋เอ่ยปากเล่าเรื่องให้นางฟัง เรื่องที่นางอยากรู้ในตอนนั้นหลานเฉินมู๋ยืนอยู่เบื้องหน้าหน้าต่างนิ่งไม่ไหวติง ราวกับเขากำลังคิดหาวิธีพูดให้ดูน่าเชื่อถือที่สุดดูราวกับเขายืนจนเหนื่อย เขากลับเพียงเขยิบตัวเล็กน้อย กลับไม่ได้หาเก้าอี้แต่ใช้สองมือยันบานหน้าต่างเอาไว้เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เขาทอดถอนหายใจ พยักพเยิดหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวขึ้น“อย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน”“เมื่อมารดาของเจ้าฉูซื่อยังเยาว์วัย นางสวยสะคราญ รูปร่างงดงามท่าทางอ่อนช้อย นางงามทั้งรูปลักษณ์และยังเพียบพร้อมด้วยความสามารถ นางแต่งกับข้าเพียงเพราะตอบแทนบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตนาง แต่นางกลับเป็นนับนางอัปมงคล…”หลานเฉินมู๋เล่าเรื่องในอดีตออกมาเป็นฉากๆ สายตาฉายความรู้สึกอันแปลกประหลาด！แท้จริงแล้ว เมื่อมารดาของนางคลอดนางออกมา
