ันกลับมามอง เมื่อเห็นว่าเป็นนางแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำคือมองไปทางด้านหลังของนาง เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอื่น ใจที่กระวนกระวายก็สงบลงในที่สุด“โชคดีที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่！”หลังจากนั้น หลานเยาเยาเพียงได้ยินเสียง “ตุ้บ” ถิงเมี่ยนที่อยู่เบื้องหน้านางกลับทรุดลงกับพื้น“แม่นางหลาน ข้าขออภัย！ที่ทำอย่างนั้นไป เป็นเพราะข้าไม่มีทางเลือกอื่นโชคดีที่ท่านปลอดภัยกลับมา ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย”เขาเตรียมตัวไว้แล้ว เตรียมให้หลานเยาเยาด่าเขายกใหญ่แต่เมื่อเขาสบตากับหลานเยาเยา กลับพบว่านางไม่มีร่องรอยความโกรธเลยสักนิด นอกจากจะไม่โกรธแล้ว ยังมีรอยยิ้มเล็กๆ ขึ้นอีกด้วยถิงเมี่ยนตะลึงงันไปแล้ว！นี่มันเกิดอะไรขึ้น？หรือว่าหลานเยาเยากินยาผิดไป？387
เขายังไม่ทันเข้าใจเรื่องราว ตั๋วเงินมูลค่าไม่มากก็ปรากฏเบื้องหน้าเขา“ให้เจ้า！”“ให้ข้าหรือ？” ข้างหน้าเขาคือตั๋วเงินเลยนะ！หลานเยาเยาคิดจะทำอะไร？เขาเริ่มกลัวเข้าแล้ว！จากการร่วมมือกันครั้งแรกเขาก็มองออก หลานเยาเยาเป็นคนขี้เหนียวขนาดไหน และยังเป็นคนขี้เหนียวอย่างมีกฎเกณฑ์อีกด้วยพูดตามหลักเหตุและผลแล้ว คนอื่นไม่เอาเปรียบนางก็ดีมากแล้ว นางจะใจกว้างให้ตั๋วเงินเข้าได้อย่างไร？”“เอาไปสิ งานของเจ้ายังไม่จบหรอกนะ！ไม่ใช่จะหาบ้านให้ข้าหรอกหรือ？เจ้าหาได้หรือยัง？”“เอ่อ เรื่องนั้น เรื่องนั้น…”พอพูดถึงเรื่องหาบ้านเมื่อไหร่ ใจของถิงเมี่ยนก็ให้รู้สึกอึดอัดขึ้นมาไม่ใช่เพราะเรื่องนี้หรอ
