้อยก็หาตัวคุณหนูพบ วันนี้ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูต้องฟังข้าน้อยพูดให้จบ”องครักษ์คนนั้นรีบตามนางมาติดๆ ใบหน้าซีดขาวนั้นมีร่องรอยของความเร่งร้อน“ข้าเคยบอกแล้วว่าอย่าเรียกข้าคุณหนูหก ข้าไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับจวนแม่ทัพอีกแล้ว หากเจ้ายังจะรั้งข้าไม่ปล่อยอย่างนี้ ข้าจะไปที่ที่ทำการร้องเรียนว่าเจ้าก่อกวนข้า”แม้นดูท่าทางนางจะไม่ได้ดูโกรธ แต่ที่นางพูดในครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น！ใครจะรู้…เมื่อนางหยุดพูดไป องครักษ์ก็ร้องขออีกรอบ“คุณหญิงหก ข้าขอร้องท่าน ขอร้องให้ท่านช่วยฟังข้าให้จบเถิด หากวันนี้ข้าไม่นำสารมาบอกท่านให้ได้ ท่านแม่ทัพต้องฆ่าข้าแน่ๆ”ครั้งที่แล้วคุณหญิงหกไม่ได้กลับไปกับเขา ตอนแรกเขาคาดว่าอาจจะโดนท่านแม่ทัพดุด่าว่ากล่าวฉากหนึ่ง หากแต่คาดไม่ถึงสุดท้ายเขาถูกทำโทษโดยถูกโบยตีถึงสิบกว่าไม้และยังบอกอีกว่าหากครั้งหน้าพาคุณหญิงหกกลับไปไม่ได้ จะตีเขาให้ถึงตาย！เขายังไม่อยากตาย ดังนั้นจึงบุ่มบ่ามทรุดตัวนั่งลงบนพื้น คำนับขอร้องนาง390
“ไอ้หยา ข้าแปลกใจนัก เจ้าจะตายหรือไม่ตายเกี่ยวข้องกับข้าอย่างไรหรือ？ปกติแล้วพวกเจ้ารับคำสั่งจากหลานเฉินมู๋ ไปแสดงอำนาจบารมีไปทั่วทุกที่ทำไมไม่คิดจะคุกเข่าขอโทษพวกเขาเหล่านั้นเล่า？ในตอนนี้ กลับรู้ซึ้งความสำคัญของชีวิตแล้ว？”เมื่อเห็นสีหน้าขององครักษ์ซีดขาว หลานเยาเยาก็ให้ทราบว่าเขาไม่ได้โกหกในใจก็อดไม่ได้ที่จะยิ่งเกลียดชังหลานเฉินมู๋ขึ้นมาหลานเฉินมู๋ช่างเป็นคนไร้จิ
