ลานเยาเยา ก็สงบลงแล้วนางก็ยื่นมือออกมาผลักที่ช่วงหน้าอกของเขา เย่แจ๋หยิ่งมองไปยังมือนุ่มเล็กที่วางบนอกเขา แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยท่าทางแบบนั้นเขามองนางด้วยสายตาเย็นชา ราวกับจะถามอะไรบางอย่าง“พวกเรานั่งลงคุยกันเรื่องสัญญา ดีที่สุดควรจะทำเป็นลายลักษณ์อักษรขึ้นต้องตกลงเรื่องราวกันก่อน หลังจากสามปีผ่านไปท่านจะฆ่าข้าไม่ได้”พูดปากเปล่าไม่มีหลักฐาน จดลงเป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อเป็นเครื่องรับประกันจะดีกว่า383
“ได้!”ดังนั้น!นางตกลงแล้วใช่ไหม?เมื่อนั้นเขาก็ปล่อยนางออก ไม่คิดเลยว่าหลานเยาเยาจะตื่นเต้นกว่าที่เขาคิดนางรีบนั่งลงข้างๆ โต๊ะ รอเขียนหลักฐานให้เป็นลายลักษณ์อักษร ทั้งยังมองมาเร่งเขาอีก“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านรีบเรียกคนนำพู่กัน หมึก และกระดาษมาสิ”เย่แจ๋หยิ่งตอบรับ “อืม” เบาๆ แล้วออกคำสั่งไปด้านนอกห้อง “ไปเตรียมมา!”“ขอรับ!”ในบรรยากาศมีความเคลื่อนไหวอยู่ชั่วครู่ แล้วก็กลับมาเงียบสงบดังเดิมเย่แจ๋หยิ่งนั่งลงที่เก้าอี้ข้างนาง เพียงเมื่อเขียนหลักฐานลายลักษณ์อักษรเรียบร้อย หลานเยาเยาก็นำหลักฐานนั้นเดินดีใจออกจากห้องเมื่อพบเข้ากับโม่เหลียงเฉินบนทางเดิน หลานเยาเยาวาดสายตาไปอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม พลางเดินไปเบื้องหน้าเขา ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดขึ้น“คุณชายเหลียงเฉิน โชคดีจริงๆ โชคดีจริงๆ!นำตั๋วเงินคืนมา”เมื่อมันเป็นเพียงแผนการลับ ลานซวนซีก็ไม่นับว่านางได้ซื้อไป ในเมื่อไม่ได้ซื้อ ตั๋วเงินก็นับว่าต้องได้คืนโม่เหลียงเ