นางจะดีใจจนก้มกราบขอบคุณเสียอีกคิดไม่ถึง…หลานเยาเยาก็ไม่ได้สนใจว่ามุกยังมีอีกหรือไม่ หลังจากที่ชายชราผมขาวให้นางลุกขึ้น นางก็เล่นมุกนั้นไม่หยุดไม่หย่อน จนกระทั่งท้องของทั้งสองเริ่มประท้วงหิว“จ๊อก จ๊อก จ๊อก จ๊อก…”355
“จ๊อก จ๊อก จ๊อก จ๊อก…”หลานเยาเยากับชายชราผมขาวต่างลูบที่ท้องของตัวเอง ตามด้วยมองไปที่หัวหมูที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างห้ามไม่ได้หัวหมูนั้นมีกลิ่นเนื้อหมูหอมอบอวล ทั้งยังร้อนๆพวกหิวจนนํ้าลายย้อยและกลืนลงคอหลายอึก“นังหนู หัวหมูอันนี้ใช้เพื่อไหว้ข้าเป็นปู่ของเจ้า ในเมื่อใช้เพื่อกราบไหว้ มันก็ต้องเป็นของข้า”“เว่ย ตาแก่ หัวหมูอันนี้ข้าใช้เหรียญเงินที่ขายมุกได้ซื้อมันกลับมานะ ตอนซื้อยังสั่งให้คนขายใส่หัวหอมและพวกเครื่องเทศเพิ่มเป็นพิเศษ ข้าเตรียมไว้เพื่อตัวข้าเอง ไหงกลายเป็นของท่านไปได้ล่ะ?”“ไม่ได้ ข้าน่ะตอนนี้เป็นปู่เจ้า เมื่อครู่เจ้ายังพูดอยู่เลยว่าจะเคารพข้า ตอนนี้เป็นโอกาสให้เจ้าได้แสดงความกตัญูแล้ว ยังไง พูดแล้วคิดคืนคำงั้นหรือ?”“ตาแก่ เจ้าแก่จนเพี้ยนไปแล้ว ชีวิตเจ้ายังอยู่ในกำมือข้า ต่อให้เจ้าจะเป็นปู่ข้าแล้ว ก็ไม่อาจแย่งหัวหมูกับหลานสาวได้นะ”…ทั้งสองทะเลาะถกเถียงกันครึ่งค่อนวัน หลังจากที่ไร้ผลสรุปก็ลงมือเองเลยจับกินหมั่นโถวและหัวหมูต้มสุกที่อยู่ในจาน จนกระทั่งทั้งสองกินจนอิ่มท้องมากภาพเปลี่ยนไปทันที“คุณปู่แสนดี แอปเปิลลูกนี้คือสิ่งแทนความกตัญูจากข้า มา ให้ท่านกินนะ”“ไม่ต้อ
