หลังจากที่ได้ยินคำพูดของชายชราผมขาว หลานเยาเยาก็ไม่ได้ไปแตะร่างกายเขาอีก แต่ทว่าพูดปลอบใจด้วยความเป็นห่วง“ตาแก่ เจ้าน่ะมีโรคก็แค่รักษา ต่อให้จะป่วยในจุดที่คลุมเครือ ก็ต้องพูดออกมา เจ้าต้องเชื่อวิธีการรักษาของข้า ข้าสามารถรักษาเจ้าให้หายได้นะ”ร่างกายของชายชราผมขาวเดิมทีก็อ่อนแอมากอยู่แล้ว หากยังทุกข์ทรมานอยู่เช่นนี้รับรองว่าตายสถานเดียวชายชราผมขาวในตอนนี้ทั้งตัวมีอาการหนาวเย็น หน้าผากและลำตัวเหงื่อไหลเป็นเม็ดใหญ่เขาเปิดปากพูดขึ้นทั้งที่ร่างกายสั่นเทาและอ่อนเพลีย เหมือนพูดคำสั่งลา “นังหนู หากข้าตายไป เจ้าก็กรีดท้องชำแหละข้าซะ มีเรื่องหนึ่งที่ข้าหวังว่าเจ้าจะต้องทำให้สำเร็จ…”แต่ว่าเสียงของเขายิ่งอยู่ยิ่งอ่อนลง สายตาจ้องมองไปที่นางเห็นภาพของหลานเยาเยายิ่งอยู่ยิ่งจางลง ก่อนที่เขาจะหมดสติไป จู่ๆเขาก็จับพลัดจับผลูยื่นมือมาที่นางคำพูดต่อมาของชายชราผมขาวหลานเยาเยาได้ยินไม่ชัดเจนเลย ก่อนที่เขาจะหมดสติไป นางรีบเดินไปตรวจดูชีพจรของเขา กลับพบว่าชีพจรของเขาอ่อนมากอ่อนจนตรวจไม่พบ343
ทำให้นางขมวดคิ้วแน่นอย่างห้ามไม่ได้ยังไม่ทันได้คิดไตร่ตรอง นางรีบใช้มาตรการเร่งด่วน หลังผ่านการปฐมพยาบาลกว่าครึ่งชั่วยาม ในที่สุดชายชราผมสีขาวก็ถูกลากกลับมาจากประตูนรก“เสียงลมหายใจดังขึ้น…”“ในที่สุดหัวใจก็กลับมาเต้นเป็นปกติ”“เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม ชายชราผมขาถึงจะค่อยๆรู้สึกตัว”เวลานี้ผ้าพันแผลบนตาถูกเอาออกแล้ว สิ่ง
