“ขอรับ” หลังจากที่คนขับรถม้าน้อมรับบัญชาก็กระโดดลงจากรถม้าทันทีตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆไกลออกไปหลานเยาเยารู้สึกสงสัยคนของยิงจวนแต่ละคนใจดำอำมหิต ลึกลับไม่อาจหยั่งได้ ทั้งยังมาเป็นโขยงต่อให้คนขับรถม้าจะมีวิทยายุทธที่สูงมาก แต่ทว่าคนเดียวไยจะไปสู้คนทั้งโขยงได้ล่ะ?ดังนั้นนางรีบเปิดม่านออก เพื่อตามหาเงาร่างของคนขับรถม้า แต่สิ่งที่กระทบสายตากลับเป็นนักฆ่าที่เหมือนซากศพที่เดินได้ ค่อยๆเดินล้อมเข้ามาที่รถม้า ทั้งตัวของพวกเขากระจายกลิ่นอายแห่งความตาย ดั่งผีร้ายที่คลานออกมาจากนรก และสายตาเพ่งมองมาทางรถม้า“เว่ย เว่ย เว่ย เว่ย อ๋องเย่ ท่านจะให้คนขับรถม้าไปรนหาที่ตายคนเดียวหรือไง พวกมันมากันเป็นโขยง แต่คนขับรถม้า…”หลานเยาเยาที่มองดูใบหน้าเรียบเฉยของคนขับรถม้าที่พุ่งตัวไปยังกลุ่มนักฆ่าตวัดกระบี่ฆ่าคนฉับพลัน เลือดอุ่นๆสาดกระเด็นไปบนใบหน้าของเขา และเขาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วสักนิดเลยนางยกนิ้วชื่นชมเขาอย่างเงียบๆ ขณะเดียวกันก็รอจุดธูปให้เขาหนึ่งดอก315
แต่ทว่ายังไม่ทันพูดจบ ทันใดนั้นนักฆ่าก็ถูกดาบยาวที่ลอยมาฟันเข้าที่ท้องอย่างจัง พริบตาเดียวล้มลงไปตั้งเจ็ดแปดคน ตามด้วยองครักษ์ลับเจ็ดถึงแปดคนลอยลงมา ดึงดาบยาวบนท้องของนักฆ่าออกมากนางรีบหุบปากทันทีโอ้โหสุดยอดมากมีองครักษ์ลับซ่อนตัวอยู่ในที่ลับทุกที่ทุกเวลา เย่แจ๋หยิ่งได้สร้างศัตรูไว้มากเท่าไหร่กันเชียวถึงต้องเตรียมการถึงขนาดนี้?หากเป็นอย่างที่ตนคิด แล้ว
