นใดกัน?นางก็เป็นแค่เด็กที่ถูกทอดทิ้งและไม่ชอบที่สุดเท่านั้น!เมื่อคิดอย่างนี้ มือของหลานเฉินมู๋ ก็กำหมัดแน่น นัยน์ตาสะท้อนไปด้วยความเกลียดชังอย่างรุนแรงวาบขึ้นมาในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ!บางทีหากเป็นก่อนหน้านี้เขาอาจจะเสียดายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้หลานเยาเยาถึงกลับกล้าทำนํ้าชาหกใส่ท่านอ๋องเย่ สำหรับท่านอ๋องที่รักษาความสะอาดอย่างยิ่งยวดมาตลอด ซํ้ายังลงมือได้อย่างเหี้ยมโหดยิ่งกว่าผู้ใดอย่างท่านอ๋องเย่จะทนนางได้อย่างไรกัน?แยกร่างหั่นศพ คมดาบนับหมื่น หรือว่าเลาะกระดูกออกดี?ราวกับว่าเขากำลังมองเห็นจุดจบอันน่าอนาถของหลานเยาเยา มุมปากจึงอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นมาด้วยความยินดีต่อให้นางตาย เขาก็จะไม่เสียดาย ในเมื่อตอนนี้หลานเยาเยาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องใดๆกับเขาอีกต่อไป“จ๊อกก… ”293
หลานเยาเยาถูกทำให้ตกใจจนแน่นิ่งค้างไป ในปากยังคงมีนํ้าลายไหลลงมาไม่หยุด ขนลุกขึ้นมาทั้งร่าง ทุกเซลล์ประสาทในร่างของนางกำลังสั่นระริก“ท่านอ๋องเย่ ข้า ข้าช่วยเช็ดให้?”พูดไป นางก็หยิบผ้าเช็ดหน้าที่ปักไปได้เพียงครึ่งผืนขึ้นมาจากโต๊ะและไปเช็ดคราบชาบนใบหน้าของอ๋องเย่เมื่อผ้าเช็ดหน้าสัมผัสลงบนใบหน้าที่งดงามของเขา หลานเยาเยาก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากำลังปล่อยรัศมีอันตรายที่เย็นยะเยือกจนทำให้คนหนาวสั่นออกมาในพริบตาแววตาที่ดำลึกของเขาก็ยิ่งแผ่เข้มขึ้นไปกว่าเดิมใบหน้าที่เกร็งแน่นของเขาดูเหมือนกำลังอดทนต่อความโกรธภายในใจจากนั
