ามโกรธเมื่อครู่นี้ยังถูกปกปิดลงไปอย่างเงียบๆ!“ทำไมเจ้าถึงช่วยคนชราอย่างข้า?” เสียงของเขาอ่อนเบา ราวกับว่าเขากำลังทดสอบ และกำลังสงสัย“ท่านคิดว่าข้าต้องการช่วยท่านหรือ? ก็แค่บังเอิญเจอศพในคุกลับ แล้วก็เจอท่านที่จะตายแหล่มิตายแหล่ก็เท่านั้น ในเมื่อไปถึงแล้ว ก็ไม่ควรกลับมามือเปล่านี่?ดังนั้นก็เลยแบกเขาออกมาพร้อมกันเสียเลย อย่างไรเสียก็มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย ทำไมถึงต้องไม่กระทำกัน?แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงเหตุผลหนึ่งเท่านั้น!แต่อย่างไรซะ มันก็มันไม่สำคัญอีกต่อไป ในเมื่อคนก็ถูกช่วยออกมาแล้ว“หึหึ นังหนูเจ้าช่างใจกล้านัก ไม่กลัวหรือไงว่าหากหลานเฉินมู๋รู้เข้าจะลงมือโหดเหี้ยมกับเจ้า?”จากความเข้าใจของเขาที่มีต่อ หลานเฉินมู๋ อย่าว่าแต่เขาลงมือต่อให้เป็นคนที่เขารักเขาก็ไม่มีทางปราณีแน่“กลัว? แน่นอนว่ากลัวน่ะสิ ดังนั้นท่านจึงต้องเชื่อฟังอยู่ดีๆ อย่าได้ทำอะไรมั่วซั่วขึ้นมา หากเกิดเรื่องขึ้น แน่นอนว่าตัวข้าจะต้องวิ่งหนีไปก่อน ไม่สนใจท่านแน่”271
แม้ว่าเธอจะไม่ใช่คนประเภทที่ชอบทิ้งผู้อื่นไว้เบื้องหลัง แต่สาเหตุที่นางพูดแบบนี้ก็เพื่อทำให้ชายชราผมขาวผู้นี้เชื่อฟัง!ขณะที่กำลังเอ่ยพูด ด้านนอกก็มีเสียงดังขึ้นมาเบาๆ หลานเยาเยาขมวดคิ้วทันที!ผู้ใดจะมาในเวลานี้กัน?ดังนั้นเธอจึงรีบวิ่งไปที่หน้าต่างและเปิดมันออกเพื่อส่องดูเป็นหลานเฉินมู๋!ยิ่งไปกว่านั้นด้านหลังเขามีเจ้าหน้าที่ทางการหลายคนติดตามมา ทุกคนล้วนสวมเสื้อ
