”273
หลังจากเสียงชัดหนักหน่วงดังขึ้น หลานเฉินมู๋มองมือของเขาด้วยความตะลึงที่เขาลงมือตีลงไปกลับเป็นแขนของหลานเยาเยา ไม่ใช่ที่ใบหน้าของนาง คิ้วของเขาจึงขมวดขึ้นมาอย่างหนักเขาลงมืออย่างรุนแรง แต่หลานเยาเยามีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วถึงเพียงนี้“ท่านพ่อ ท่านตีข้าด้วยเหตุใดเจ้าคะ?”มารดามันเถอะ!หลานเฉินมู๋ไปกินรังแตนมาจากที่ไหนกัน? ถึงได้ลงมืออย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้แน่นอนว่าแม้กระทั่งกำลังภายในเขาก็หยิบขึ้นมาใช้ มิเช่นนั้นแขนของเธอคงไม่ชาเช่นนี้แน่?ถ้าหากมันกระทบลงบนใบหน้าของเธอ อย่างน้อยๆนางคงเอ่ยพูดไม่ได้ไปอีกครึ่งชั่วยามแน่นอนหากรุนแรงก็อาจส่งผลกระทบกระเทือนไปถึงสมอง“เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกว่าทำไม …
274
