จวนอ๋องเย่ ภายในห้องหนังสือเย่แจ๋หยิ่งกำลังเอนกายพิงอยู่กับตั่งเก้าอี้ภายในห้อง ในมือถือหนังสือไว้เล่มหนึ่ง นิ้วเรียวยาวค่อยๆพลิกหน้าหนังสือเบาๆ ท่าทางกำลังดื่มดํ่า เขาไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้นองครักษ์เงาเข้ามาคุกเข่าลงบนพื้น และรายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกประโยคในวังก่อนหน้านี้ให้แก่เขา“แม้แต่ทองนางก็ไม่ได้เอาไป?”เขาเอ่ยราวกับว่ากำลังสอบถามถึงสิ่งที่ไม่ได้สลักสำคัญหรือให้ความสนใจอันใด“ไม่ขอรับ!”หลานเยาเยาออกไปด้วยความรวดเร็วราวกับลมพายุฉากหนึ่ง พริบตาเดียวคนก็หายไปไกลแล้ว“ฮึ!”ผู้ที่รักเงินมากขนาดนั้น แม้กระทั่งทองยังไม่ทันได้คว้าก็วิ่งหนีไปแล้ว เห็นทียังคงเสียดายชีวิตน้อยๆอยู่บ้างมุมปากของเย่แจ๋หยิ่งกระตุกยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นจึงโบกมือ องครักษ์เงาจึงถอยฉากออกไปอย่างเงียบๆ259
ดวงตาเย็นชาของเขาดูตัวอักษรในหนังสืออย่างเงียบๆ มุมปากของของเขากระตุกยิ้มขึ้นมาอีกครั้งแม้กระทั่งตัวเขาเองยังไม่ทันสังเกตเห็น จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาและพลิกหน้าหนังสืออีกครั้งทันใดจู่ๆประตูก็ถูกเคาะขึ้น“ก๊อก ก๊อก ก๊อก …”“ท่านอ๋อง กงกงในวังมาขอเข้าพบ คาดว่าน่าจะเป็นเรื่องงานเลี้ยงวันเกิดองค์ไทเฮาขอรับ” โดยปกติแล้ว งานเลี้ยงวันเกิดเช่นนี้ท่านอ๋องล้วนไม่เข้าร่วมทั้งสิ้นดังนั้น ตั้งแต่กลับมาจากชายแดน จดหมายเชิญเหล่านั้นถึงถูกทับถมกันเอาไว้แม้กระทั่งเหลือบมองท่านอ๋องยังไม่กระทำเสียด้วยซํ้า!แม้แต่องค์จักรพรรดิเชิ
