หลังจากออกมาบนสนามหญ้า ชายชราผมขาวไม่มีเวลามาตื่นเต้นแต่อย่างใดดวงตาของเขาบอดไปชั่วขณะ เนื่องจากแสงอาทิตย์ยามกลางวันนั้นรุนแรงจนเกินไป จึงได้แต่รีบพาเขาออกไปพวกเขาออกไปได้ไม่นาน ในคุกมืดก็ปรากฏเงาร่างสองร่างขึ้น เย่แจ๋หยิ่งผู้สวมชุดคลุมสีดำขาวปรากฏขึ้นยังด้านในสุดของห้องขัง มองดูศพที่นอนอยู่บนพื้นสีหน้าอ่านไม่ออก“นายท่าน ที่แท้มีคนชิงตัดหน้าไปก่อนแล้ว พวกเรามาช้าไปอยู่หนึ่งก้าว!”ในใจของจื่อเฟิงรู้สึกกังวล หลังจากติดตามมานานหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้เบาะแสมา ทันทีที่มีเบาะแส นายท่านก็รีบกลับมาจากชายแดนในทันทีแต่คิดไม่ถึงว่าจะมาช้าไปก้าวหนึ่ง…“ฮึ!”ช้าไป?ไม่สำคัญจากนั้นเขาจึงเคลื่อนสายตาไปมองยังห่วงโซ่เหล็กที่ถูกหักลง ดวงตาลุ่มลึกขึ้นมา–หนึ่งวันต่อมา251
ในจวนแม่ทัพ ห้องหนังสือ“ตุ๊บ … ”เสียงโหยหวนดังขึ้น พร้อมกับถ้วยชาที่ถูกขว้างจนแตกหัก บางส่วนถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงสด“คนหนึ่งตายไปแล้ว อีกคนหนึ่งหาไม่พบ ถังข้าว ล้วนไปแค่ถังข้าวกลุ่มหนึ่ง”หลานเฉินมู๋มองดูคนที่กำลังคุกเข่าอยู่ที่พื้นและถูกเขาทุบเข้าให้ที่หัวเลือดอาบผู้นั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาลเมื่อวานเขาเพิ่งจะไปที่วัดมา วันนี้กลับมาได้ยังไม่ทันจะสองชั่วโมง ตอนนี้กลับมีคนมารายงานเขาว่าไม่พบคนแล้ว“ท่านแม่ทัพ วัดส่งข่าวกลับมาบอกว่า ศพของมือสังหาร ยิงจวน ที่ถูกพบในป่า พวกเขาทั้งหมดถูกฆ่าตายโดยคนคนเดียวกัน ซํ้ายังค้นพบสิ่งนี้”ผู้ใต้บังคั
