ไร?” ชายท่าทางหยาบกระด้างผู้หนึ่งเอ่ยถามตัวเองด้วยความสับสนหลานเยาเยาคิดไปว่าเขาน่าสงสัยขึ้นมาแล้ว ในขณะที่นางกำลังตัดสินใจว่าจะออกไปจัดการกับเขาดีหรือไม่ ทันในนั้นชายผู้นั้นก็เอ่ยขึ้นมาอย่างคนนึกอะไรขึ้นได้“โอ้ เกือบลืมไป วันนี้ท่านแม่ทัพมาที่นี่ ต้องเป็นท่านแม่ทัพที่ลืมล็อกประตูแน่”พูดจบ เขาก็เดินเข้ามาและโยนอาหารที่ยกมาลงตรงเท้าของชายชราผมขาวมองเห็นอาหารหกกระจัดกระจายไปทั่วทุกที่บนพื้น จึงค่อยหัวเราะเย้ยหยันแล้วกล่าว245
“เฮ้อ ข้าว่านะเจ้าเฒ่าอมตะ เห็นทีเจ้าจะโชคเสียจริง สุนัขที่เข้าเลี้ยงเอาไว้สองตัวนั่นวันนี้ไม่อยากอาหาร วันนี้ก็เลยมีเหลือมาให้เข้ามากมาย ฮ่าฮ่าฮ่า”ชายผู้นั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง และหลังจากหยุดหัวเราะลง เขาก็ถ่มนํ้าลายใส่ชายชราผมขาว“เจ้าเคยเป็นยอดคน เป็นที่รักใคร่บูชาจากผู้คนมากมาย อยากรุ่งโรจน์ก็รุ่งโรจน์ได้อย่างไม่สิ้นสุดแต่ตอนนี้เล่า?ถูกคุมขังในคุกมืดที่ไม่เคยเห็นดวงอาทิตย์ เป็นเสมือนโคลนดินก้อนหนึ่งที่เน่าเปื่อยกลายเป็นฝุ่นไม่มีใครจำเจ้าได้เลยสักนิดแต่ข้า ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเข้าจับเข้าคุก มาวันนี้คิดอยากทรมานเจ้าแค่ไหนก็สามารถทำได้เท่าที่ข้าต้องการ ฮ่าฮ่าฮ่า…ข้าจะบอกความจริงกับเจ้า! อาหารวันนี้เพิ่มเนื้อพิเศษบางอย่างเข้าไป สุนัขสองตัวนั่นไม่กล้ากินมัน จึงได้แต่รบกวนเจ้าแล้ว”ด้วยความฉลาดของตาเฒ่าอมตะผู้นี้ ไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่ามันคือเนื้ออะไร“โง่เง่า!”ชายช
