ือบสิบปีแล้ว แต่ครั้งใดที่เขาโกรธขึ้นมาตนก็ยังหวาดกลัวบัดซบ!247
วันนี้เขาจะต้องสั่งสอนเฒ่าชราผู้นี้ให้ดี และต้องทรมานจนกว่าตนเองจะโล่งใจขึ้นดังนั้น เขาจึงรีบเดินไปที่ด้านของชั้นวางอุปกรณ์ทรมานนักโทษ และหยิบเครื่องมือทรมานขึ้นมา ก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปหาชายชราผมขาวทันที“ฮ่าฮ่าฮ่า…ข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสการอยู่ไม่สู้ตายอีกครั้ง”แต่ผู้ใดจะทราบ…ในทันใดที่คำพูดของร่วงหล่น ชายชราผมขาวก็กราชากมือของตนขึ้นมา ทำให้โซ่ที่ละลายจนเกือบหมดแล้วถูกแตกออก ดวงตาอันเกลียดชังของเขามองไปที่ชายคนนั้นอย่างดุเดือด มือของเขากำหมัดแน่น“เจ้า เจ้า เจ้า·····”ชายผู้นั้นตกใจจนล้มลงไปนั่งเป็นอัมพาตอยู่บนพื้นชั่วครู่ ดวงตามองไปที่ชายชราผมขาวด้วยสีหน้าไม่เชื่อ ม่านตาขยายด้วยความหวาดกลัว“หึ! ถึงเวลาชดใช้เลือดด้วยเลือดแล้ว”นับตั้งแต่ตนถูกจับกุมมา ผู้รับใช้ของเขาล้วนถูกคนพวกนี้ค่อยๆสังหารไปทีละคนๆ ซํ้ายังเป็นการถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมทุกคนล้วนตายอย่างน่าสังเวช ถ้าไม่ใช่เพราะใช้ชีวิตเข้าแลก เขาจะมีชีวิตอยู่รอดได้อย่างไร?“ร่างกายของเข้าพังทลายมาตั้งนานแล้ว แม้กระทั่งเดินถนนยังไม่มั่นคงเสียด้วยซํ้า เจ้านึกว่าเจ้าจะฆ่าข้าได้งั้นหรือ?”248
ชายผู้นั้นหวาดกลัวถึงขีดสุด จึงได้แต่เอ่ยปลอบตัวเองขึ้นมา เขาต้องการอาศัยช่วงที่ชายชราประมาท ค่อยรับหนีออกไป จากนั้นจึงค่อยเข้าไปในวัดเพื่อขอกำลังความช่วยเหลือจากทหารน่าเสียดาย······“ขอโทษด้วย
