ยนนางลงไปบนพื้นราวกับโยนขยะทิ้งก็มิปาน“โครม……”ฝุ่นควันลอยขึ้นรอบด้าน หลานเยาเยากัดฟันลุกขึ้นมาอย่างช้า ๆกลอกตามองบนใส่เขาอย่างแค้นเคือง น่าเสียดายที่ไม่มีใครมองเห็นนางทำท่าทีเช่นนั้น เพราะสายตาของเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้อยู่ที่นางเลย ทว่ามองขึ้นไปยังเบื้องบน225
เมื่อมองดูตามสายตาของเขา ก็มองเห็นบุรุษสวมชุดจอมยุทธ์ที่กำลังต่อสู้กับยายเมิ่งยิงจวนอยู่กลางอากาศพอดี ดูท่าทีแล้วทั้งสองมีฝีมือสูสีกันคนผู้นั้นดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง ราวกับว่าเคยพบกันที่ใดมาก่อน…..เขาคงเป็นลูกสมุนของเย่แจ๋หยิ่งกระมัง จากนั้นจึงเหลือบตามองเย่แจ๋หยิ่งพลันนึกถึงชายคนที่ถือกระบี่ชี้มายังนางที่เหวข้างล่างนั่นเป็นเขานี่เอง!ทำไมเขาถึงได้มาอยู่ที่ป่าทึบนี้นะพลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ นางมองไปยังรอบทิศในทันใด ก็มองเห็นฮัวหยู่อันเจ็บจนนอนกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น เลือดอาบบนผ้าสีดำที่บดบังใบหน้าของนางไว้ผิวหนังรอบดวงตาก็ดูเหมือนว่าจะมีขอบดำคลํ้าขึ้นมาชั้นหนึ่งหลานเยาเยาย่นคิ้วเล็กน้อย จากนั้นรีบเดินไปในทันใด ต่อมาหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาแล้วให้นางกินลงไปหลังจากนั้นชั่วครู่ ฮัวหยู่อันก็ค่อย ๆ หยุดดิ้น สีผิวบนใบหน้าก็เริ่มฟื้นกลับมาเป็นปกติ“ขอบใจนะ!”ฮัวหยู่อันที่นั่งเป็นอัมพาตอยู่บนพื้น กล่าวขึ้นด้วยความตื้นตันเป็นอย่างยิ่ง“มิต้องขอบใจหรอก ถ้ามีความจริงใจแล้วล่ะก็ จะมอบสิ่งของที่มีประโยชน์ตอบแทนข้าก็ได้ เช่นนั้นจะเยี่ยมยอดมาก”จะเป็นตั๋วเงิน
