บอันพิศวงแสงในป่ามืดครึ้ม ต้นไม้ใหญ่สูงตระหง่านบดบังแสงอาทิตย์ไปจนแทบจะหมดสิ้น มีเพียงแสงสว่างที่ลอดผ่านมาตามช่องใบไม้และกิ่งไม้เท่านั้น ทำให้แลดูลึกลับพิศวงเป็นอย่างยิ่งหมอกหนาทึบที่เข้าปกคลุมป่าลอยคล้อยไปอย่างไร้รูปแบบ แต่กลับเงียบสงบอย่างแปลกประหลาดนัก ราวกับว่ามิเคยมีสิ่งมีชีวิตใดย่างกรายเข้ามาในที่แห่งนี้มาก่อนหลานเยาเยายกมุมปากขึ้น“มีเรื่องเล่าน่าขนหัวลุกถึงเพียงนั้น จะเข้าไปให้ตกใจเล่นเสียหน่อยดีไหมนะ”นางยืนใคร่ครวญอยู่ตรงนั้น เท้าข้างหนึ่งยกขึ้นมาแล้ว แต่กลับรู้สึกลังเลขึ้นมาทันใดนั้น!ลมแรงหอบหนึ่งพัดมาอย่างรวดเร็ว นางหรี่ตาลง ในขณะที่กำลังจะเหวี่ยงตัวหลบ นึกไม่ถึงว่ากำลังลมนั้นจะรุนแรงถึงเพียงนี้ หอบนางเข้ามาอยู่กลางป่าพิศวง“ตุ้บ…..”“โอย ก้นข้า!”206
หลานเยาเยาที่มึนงงจากแรงกระแทก ลูบก้นที่กระแทกจนบอบชํ้าของตนพลางมองไปทางนอกป่าทึบอย่างรวดเร็วเอไม่มีอันใดเลยจริง ๆ นี่…..“ใครกัน กล้าลอบทำร้าย ข้า แล้วยังไม่รีบปรากฏตัวออกมาอีก ผู้ที่ไม่ออกมานั้นเป็นคนตํ่าช้า เลวทราม โง่เง่าแล้วยังใจเสาะอีก”เสียงอันกระหืดกระหอบของนางดังสะท้อนกลับ อีกทั้งเสียงที่สะท้อนนั้นยาวนาน ลึกลํ้าและนิ่งสงบรู้สึกว่าน่าพิศวงและชวนตื่นตกใจอยู่มิน้อย“วิ้ววิ้ว……”ยามนี้ มีพายุลูกหนึ่งพัดขึ้นมาพอดี พัดใบไม้บนพื้นลอยปลิวว่อน ลอยขึ้นลงอย่างไร้แบบแผนขับเน้นบรรยากาศแห่งความพิศวงเต็มพิกัด!ที่นี่คงมิได้มีภูตผีวิญญาณจร
