พอลากนางออกมา หลานเยาเยาก็ให้จื่อซีช่วยนำโต๊ะสองตัวมาเชื่อมเข้าไว้ด้วยกัน พร้อมทั้งนำผ้าสะอาดมาปูรองไว้ ท้ายที่สุดจึงนำพระราชธิดาจาวหยางขึ้นมาไว้บนโต๊ะจื่อซี ผู้ที่ไม่ว่าจะอยู่ใน เมืองหลวง หรือจวนอ๋องเย่ต่างมีตำแหน่งสูงส่งอย่างเขา ในวันนี้กลับกลายเป็นผู้ช่วยของนางเสียได้…..เพียงครู่เดียว!หลานเยาเยาก็ใช้เข็มเงินเริ่มทำการรักษาให้พระราชธิดาจาวหยางแล้วเมื่อเริ่มฝังเข็มเงิน สีหน้าของนางก็จริงจังขึ้นมา ดูผิดแปลกไปในทันใด ราวกับว่านางเปลี่ยนไปเป็นคนละคน อีกทั้งมีฝีมือยังร้ายกาจมาก จังหวะรวดเร็วแม่นยำจื่อซีที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นแล้วดวงตาเปล่งประกาย จากนั้นจึงคอยสังเกตดูอย่างตั้งใจ พอเกือบจะถึงเวลาสองชั่วยาม หลานเยาเยาก็ดึงเข็มเงินออกในที่สุดจากนั้นหันศีรษะแลดู พบว่าจื่อซีมองดูนางตาเป็นประกายนางอดก้าวเท้าถอยหลังไปมิได้ มองเขาอย่างระแวดระวัง จากนั้นถามอย่างเคลือบแคลงใจว่า “เจ้ามองอันใดรึ มิใช่ว่าเจ้าต้องใจคนมากความสามารถอย่างข้าเข้าแล้วหรอกนะ”“มิกล้า มิกล้า” จื่อซีหลุบตาลงเขาจะกล้าได้อย่างไร!182
หลานเยาเยาเป็นของเจ้านาย เขาเพียงแค่มองพินิจดู ว่าเจ้านายชอบนางที่ใดกันแน่“เช่นนั้นก็ดี เจ้าช่วยไปเตรียมเสื้อคลุมให้ข้าสักชุดสิ ให้คนออกแบบตามรูปร่างและความชอบของพระราชธิดาจาวหยางได้เลย แล้วยังมีถุงมือที่ทำจากหนังพร้อมทั้งหมวกคลุมศีรษะ ผ้าเนื้อบางตรงข้างหมวกคลุมนั้นจะต้องเปลี่ยนเป็นผ้าสีดำด้วยนะ”
