“ตูม” หลานเยาเยาตกลงไปในนํ้าเหมือนดั่งลูกตุ้มตาชั่งจบกัน จบกัน คราวนี้ข้าไม่รอดแน่!มิน่าล่ะ ที่ร้านประมูลเสินตูนางจึงรู้สึกได้ถึงแรงอาฆาตอันเข้มข้น และไม่แปลกใจเลยว่า เหตุใดทุกครั้งที่เห็นท่านอ๋องถึงได้รู้สึกว่าเขาอันตราย…..เดิมทีนางว่ายนํ้าเป็น แต่เพราะความตื่นตระหนกจึงตีนํ้าในบ่ออย่างส่งเดชทันใดนั้นเอง นางราวกับว่าคว้าจับที่พึ่งสุดท้ายได้ โผล่ขึ้นมาพ้นนํ้าโดยพลันจากนั้นพยายามปีนขึ้นไปข้างบนอย่างสุดชีวิตทว่า!พอปีนไปปีนมา นางเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล มือของนางสัมผัสไปโดน “ของ”บางอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะมีความอบอุ่น ทั้งยังมีไอร้อนออกมาปะทะบนหน้านางด้วยเอ…..ทันใดนั้น นางตระหนักได้ถึงบางสิ่ง!“หลานเยาเยา นั่นเจ้ากำลังปีนต้นไม้อยู่หรือ”นํ้าเสียงเย็นชาน่าเกรงขามดังขึ้นที่ข้างหู ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยไอหนาวที่ไร้ซึ่งรูปทรง หลานเยาเยาตกใจจนมิกล้าขยับตัวอีกนางลืมตามองดูใบหน้าอันหล่อเหลาที่อยู่ห่างนางเพียงแค่เอื้อม เพียงประเดี๋ยวก็ตื่นตระหนกจนเบิกตากว้าง จากนั้นจึงพบว่า นางไม่เพียงนอนเหยียดอยู่บนตัวของท่านอ๋อง เท้าทั้งสองยังโอบรอบเอวของท่านอ๋องไว้แน่นอีกด้วย166
ท่าทางอันคลุมเครือเช่นนี้ ช่างเหมือนกับภาพวาดการเสพสังวาสชุนกงถูภาพหนึ่งอย่างยิ่ง…..“อึก…..”นาง “กลัว” จนต้องกลืนนํ้าลายลงไปอึกใหญ่แล้วสูดหายใจไปเฮือกหนึ่ง นํ้าอุ่น ๆ สองสายไหลรินออกมาจากรูจมูกในช่วงเวลาแห่งความตื่นตระหนก นางลูบคลำนํ้
