าแล้ว ถ้าหากยังไม่มาอีกข้าคงจะลงไปนอนบนพื้นแล้ว”นางพูดพลางก็ขยี้ตาพลาง ขยี้จนตาแดง เสร็จแล้วก็รีบวิ่งไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานทันที แล้วจึงปีนขึ้นไปอย่างรวดเร็วยังไม่ทันจะยืนได้อย่างมั่นคง ก็รู้สึกว่ามีลมหนาวพัดมา พัดจนนํ้าตาของนางเกือบจะไหล พอหรี่ตาดู ก็รู้สึกเหมือนมีเงาดำแวบผ่านนางไปเร็วมากจนยากที่จะสังเกตเห็นได้ พอลองมองดูอย่างละเอียด ก็ไม่พบอะไรไม่สนแล้ว ไปจัดการกับหลานเฉินมู๋ก่อนดีกว่า!ดังนั้นหลานเยาเยาจึงเผยอปากขึ้น ส่ายหัวไปมา พยายามทำอารมณ์129
นางคิดถึงความรักอันยิ่งใหญ่ ไม่มีเงื่อนไข ของพ่อแม่ที่มอบให้แก่นางตอนเด็กๆ แต่เป็นเพราะนางเป็นทหาร จึงถูกศัตรูฆ่าตาย คิดถึงเพื่อนที่สนิทกันเหมือนพี่น้องในกองทัพ เป็นเพราะภารกิจในหลายๆครั้ง ทำให้นางต้องเห็นหลายคนตายไปต่อหน้าต่อตาอีกทั้งยังคิดถึงภารกิจในการกู้ภัยครั้งสุดท้าย เพื่อช่วยตัวประกัน จึงต้องรับกระสุนแทนเขาหลายครั้ง แต่สุดท้ายกลับพบว่าเขาคือหัวหน้าผู้ก่อการร้าย สุดท้ายจึงต้องจุดชนวนระเบิด……นางรู้สึกถึงความเดียวดายและอ้างว้าง บนโลกที่ไม่คุ้นเคยใบนี้ นางไม่เคยได้สัมผัสถึงความอบอุ่น รู้จักแต่ความเกลียดชังและผลประโยชน์ไม่นาน หลานเยาเยาก็ร้อง “วา!” ออกมา ร้องด้วยความเจ็บปวดใจอย่างมากก่อนที่พวกของหลานเฉินมู๋จะเข้ามา นางก็ตะโกนเสียงดังว่า:“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้มาช่วยข้าที มีงู มีงูเยอะแยะเลย ช่วยด้วย……”คนกลุ่มใหญ่ยังไม่ทันเข้าไ
