มตายที่รอนางอยู่!ช่างเถอะๆ แสดงละครก็ต้องให้สมจริงหน่อย!131
“ท่านพ่อ ข้าอยู่บนต้นไม้ พวกท่านระวังหน่อยนะ ที่นี่มีสัตว์มีพิษเต็มไปหมด”ถึงแม้เสียงของหลานเยาเยาตอนนี้ยังฟังดูมีเสียงสะอื้นอยู่ แต่ว่าแฝงไปด้วยความเย็นชาและไม่แยแส“สัตว์มีพิษ? ไหนล่ะสัตว์มีพิษ?”ตอนที่เพิ่งเข้ามา เขามองสำรวจไปรอบๆแล้ว อย่าว่าแต่เงาของสัตว์มีพิษเลยแม้แต่เสียงแมลงสักตัวก็ไม่ได้ยินแล้วจะมีสัตว์มีพิษได้อย่างไรล่ะ?หลานเยาเยากำลังแสดงละครให้เขาดูงั้นหรือ?“มีอยู่บนพื้นรอบๆบริเวณนี้เต็มไปหมด พวกท่านระวังหน่อย” อย่างไรเสีย สิ่งที่นางควรเตือนนางก็ได้เตือนไปหมดแล้ว จะฟังหรือไม่ฟังก็เป็นเรื่องของพวกเขาแล้ว“หึ!” สายตาที่กำลังมองหลานเยาเยาที่อยู่บนต้นไม้ ข้างในเหมือนมีความโกรธที่พร้อมจะระเบิดออกมา “จะลงหรือไม่ลง ยังไงซะเจ้าก็หนีไม่พ้น”พูดจบ ก็หันมององครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านข้าง องครักษ์หรี่ตาลงหนึ่งครั้ง แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ ดาบในมือของเขาก็กวัดแกว่งขึ้นมา……“ช้าก่อนๆ ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านไม่เชื่อ ข้าจะลงไปบอกท่านเองว่าสัตว์มีพิษอยู่ไหน”132
หลานเยาเยาพูดด้วยใบหน้าที่หมองเศร้าและผิดหวัง ไม่รู้ว่าในใจแอบด่าว่าหลานเฉินมู๋ไปกี่รอบแล้วดังนั้น!ในสายตาของหลานเฉินมู๋ที่ยังโกรธแต่ไม่สามารถระบายอารมณ์ได้ เห็นหลานเยาเยาค่อยๆปีนลงจากต้นไม้พอขาแตะถึงพื้นก็ทรุดลงหลายครั้ง ท่าทางแบบนั้นจะว่าไม่จริงก็ไม่น่าจะใช่“ช้าหน่อยๆ……”พอหันกลับไปม
