หลานเยาเยายิ้มมุมปาก แววตาเป็นประกาย……นางแอบย่องเข้ามาจากด้านนอกอย่างเงียบๆ เมื่อมาถึงหน้าต่าง ก็พบความเคลื่อนไหวบางอย่าง และได้ยินเสียงพูดด้วยความโกรธแค้นอยู่ภายใน:“คุณหนู หากว่านังนั่นถูกงูพิษฉกตายล่ะ นายท่านจะเอาผิดหรือไม่?” สาวใช้ที่นั่งอยู่ข้างๆหลานชิวหยุนพูดด้วยความกังวลไม่กี่วันที่ผ่านมา เพื่อที่จะข่มขู่หลานเยาเยา นายท่านฆ่าคนไปถึงสี่คน แม้แต่คุณหนูเอง ก็ถูกขังอยู่สองสามวัน ตอนนี้คุณหนูให้พ่อบ้านปล่อยงูพิษไปฉกหลานเยาเยา หากนายท่านเอาผิดขึ้นมา พวกข้ารับใช้เหล่านี้มีหวังต้องตายกันหมด“วางใจเถอะ! ท่านพ่อรักข้าที่สุด ถึงเวลาก็คงได้แต่ปิดตาข้างเดียว ทำไม่รู้ไม่ชี้ แต่หากท่านพ่อเอาผิดขึ้นมาจริงๆ ข้าจะรับผิดทั้งหมดเอง ไม่ให้พวกเจ้าต้องเดือดร้อนแน่”หลานชิวหยุนพูดพลาง ก็บรรจงปักผ้าเช็ดหน้าเป็นรูปเป็ดแมนดารินพลางอย่างตั้งใจ แต่ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความอำมหิตต่อให้ท่านพ่อเอาผิดนาง นางก็จะบอกว่าพวกสาวใช้ยุยงให้นางทำ เช่นนี้ก็พอแล้ว เพราะยังไงท่านพ่อก็จะเชื่อแค่เพียงคำพูดของนาง ยังไงซะ นางก็คือแก้วตาดวงใจของเขาอีกทั้ง!นางเองก็เป็นคนของรัชทายาท การที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นพราชายาขององค์รัชทายาท ก็คงใช้เวลาอีกไม่นาน114
ท่านพ่อจะยอมเห็นแก่เรื่องเล็กน้อยจนเสียการใหญ่ได้อย่างไร?เมื่อได้ยินคุณหนูของตนเองพูดเช่นนี้ พวกสาวใช้ก็วางใจ หลังจากนั้นจึงกล่าวชื่นชมทักษะการปักอันประณีตของหลานชิวหยุน ที่สามา
