หลานเยาเยาเพิ่งจะรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ถ้าดูจากเหตุการณ์เมื่อกี้อ๋องเย่คงจะให้ความสำคัญกับโรคที่องค์หญิงจาวหยางเป็นอย่างมากในเมื่อให้ความสำคัญ ก็ควรจะส่งยอดฝีมือจำนวนมากมาปกป้องลานนี้มิใช่หรือ?แต่เมื่อครู่ที่ลาน นอกจากองค์หญิงจาวหยางแล้ว ก็ไม่เห็นว่าจะมีคนอื่นกระทั่งว่าเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ยังไม่มีองครักษ์ลับปรากฏตัวออกมาแม้แต่คนเดียวจึงพอสรุปได้ว่า: นางถูกวางกับดักแล้ว!หลานเยาเยาตีหัวตัวเอง แล้วถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีแต่ก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายลงไปได้หึ!ถูกวางกับดักก็ช่าง อย่างน้อยก็ไม่ได้ฆ่าคน ก่อความวุ่นวาย อีกทั้งยังได้ตั๋วเงินมากมายมหาศาลอีก ทำไมจะไม่ทำ?ยังไม่ทันออกจากประตูจวนอ๋องเย่ หลานเยาเยาก็นำมุกเย่หมิงกับตั๋วเงินปีกใหญ่เก็บไว้ในระบบ เหลือไว้เพียงตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งพันไว้หนึ่งใบเหอะๆ!ตอนนี้นางสามารถกินดื่มได้เต็มที่แล้ว107
อีกทั้งออกจากจวนอ๋องเย่ ก็จะพบกับถนนสายหลักที่มีผู้คนคึกคัก ถัดไปนิดเดียวก็จะเจอกับ “ถนนของกินดัง” ผ่านทุกๆร้าน ไม่ว่าจะอร่อยหรือไม่อร่อยก็ต้องสั่งมาชิมผ่านไปครึ่งชั่วโมง!“โอ๊ย! กินเยอะเกินไปแล้ว”หลานเยาเยานั่งลงที่มุมถนนอย่างไม่ห่วงสวย ลูบท้องป่องๆของตัวเองที่เหมือนกับคนท้อง ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นโดยรอบ ล้วนเป็นสิ่งที่เธอต้องการกำลังเตรียมตัวจะออกกำลังกายซะหน่อย หางตาก็เหลือบไปเห็นรูปร่างที่ดูคุ้นเคย พอรีบหันไปมอง ก็พบกับชายวัยกลางคนกำลังเดินลับๆล่อๆ
