ั้นจึงเดินไปที่เตียง แล้วหยิบผ้าปูที่นอนขึ้นมาดมดูดวงตาที่งดงามหรี่ลงเล็กน้อย แล้วค่อยๆถอนหายใจจุ๊ๆ!ช่างมีความพยายามจริงๆ!ดังนั้นนางจึงนำชามยามาวางไว้กลางห้อง แล้วจงใจใส่ตัวยาเพิ่มเข้าไปรอให้ฟ้ามืด ก็จะหนีออกไปทางหน้าต่าง เป้าหมายคือมุ่งหน้าไปที่บ้านของพ่อบ้านโดยตรง112
“อ้า……ท่านพ่อบ้าน ท่านช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ข้าเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว อ้า…..ท่านช่วยเร็วขึ้นอีกหน่อยได้ไหม” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งร้องดังออกมา“โอ้ แม่นาง เจ้าช่างงามนัก ตอนนี้ข้ามีพลังเต็มเปี่ยม คืนนี้เจ้าจะต้องตายแน่ๆ”เมื่อเห็นเรือนร่างอันเย้ายวนของสาวงามที่อยู่ตรงหน้า พ่อบ้านก็ขยับร่างกายอย่างเร่าร้อน อีกทั้งใช้มือลูบคลำไปมา ราวกับจะกลืนกินสาวงามเข้าไปทั้งตัวหลานเยาเยาที่แอบมองลอดผ่านรูหน้าต่าง เห็นร่างของทั้งคู่ ทั้งขาวและดำกอดรัดกันอยู่บนเตียงผิวของสาวงามนั้นทั้งขาวและนุ่มนวล แต่ของพ่อบ้านนั้น ทั้งตัวกลับดูหยาบกระด้าง ผิวหนังซีดเซียว ดวงตาเบิกกว้าง……โธ่เอ๋ย!กะหลํ่าปลีถูกหมูจัดการไปเสียแล้ว (เสียดายของจริงๆ)ตกใจจนต้องรีบโยนยาเข้าไปหนึ่งเม็ด เมื่อยาสัมผัสพื้น ก็จะเปลี่ยนเป็นก๊าซที่ไร้สีไร้กลิ่น นางเดินได้ไม่ทันถึงสองก้าว ภายในบ้านก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆแล้วจากนั้นก็ไปที่ลานของหลานชิวหยุน เพราะว่าฟ้าเพิ่งจะมืดได้ไม่นาน ห้องของหลานชิวหยุนจึงยังส่องสว่างไปด้วยแสงเทียน ภายใน มีเงาของคนสองคนนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง ดูจากลักษณะก
