จื่อซีจะเข้าใจถึงความรู้สึกของหลานเยาเยาในตอนนี้ได้อย่างไร หลานเยาเยากำลังแสดงให้เห็นว่านางกำลังทุกข์อยู่รู้หรือไม่?ตอนนี้พวกที่ขาดแคลนเงินทองของใช้ล้วนเป็นพี่ใหญ่ พวกขอทานเหล่านี้ทำตัวไม่แตกต่างจากลูกหลาน กลัวว่าเวลาคนอื่นไม่สบายใจก็จะไม่ให้ พอถึงเวลาก็มักจะร้องห่มร้องไห้จนไม่มีที่จะร้องหากยังไม่ได้มุกเย่หมิงมาอยู่ในมือชีวิตก็ยังอยู่ในกำมือคนอื่นอีกทั้งหากยังไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้านาย การรักษาผู้ป่วยโดยพลการ หากเกิดข้อผิดพลาด จะต้องตายทันทีดังนั้น!จึงต้องทำให้รัดกุมหน่อย“รับไปซะ!”นํ้าเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกดังขึ้น หลานเยาเยาพอจะเดาออกว่าต้องเป็นเช่นนี้จึงไม่ได้ใส่ใจ นางฝืนยิ้มอย่างอายๆแล้วรับผ้าเช็ดหน้าคืนเชอะ!เอาไปก็เอาไป ไม่เห็นจะสนใจสักนิด!99
ดังนั้นหลานเยาเยาจึงเดินไปหาจื่อซี ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่สดใส แล้วจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้“เอ่อ พี่ชาย เช็ดคราบนํ้าบนหน้าก่อนสิ!”จื่อซีรู้สึกอึกอัด ในที่สุดเขาจะรับหรือว่าไม่รับกันนะ?เมื่อเห็นจื่อซีรู้สึกลังเล หลานเยาเยาตระหนักได้ในทันที จึงใช้มือตีที่หัวตัวเองแบบนึกอะไรออก แล้วพูดว่า : “อ๋อ ข้ารู้แล้ว เรื่องแบบนี้จะทำเองได้อย่างไร มือของพี่ชายมีค่าดั่งทอง มาเถอะ ข้าเช็ดให้ท่านเอง”จื่อซีรู้สึกเขิน จึงรีบรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเอง“แม่นางเป็นหมองั้นหรือ?”ถึงแม้ว่าพวกเขาจะรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของหลานเยาเยาแล้ว แต่เรื่องนี้จะให้หลานเยาเยารู้ไม่ได้ ถ้าร้
