น้ากาก เมื่อสบตากับเขา นางรู้สึกเหมือนเวลาเดินช้าลงเขาคิดจะทำอะไร?คงไม่ได้คิดจะทำมิดีมิร้ายจริงๆหรอกนะ?หลังจากนั้นไม่นาน!มุกเย่หมิงที่สุกสว่าง กลมเกลี้ยงเม็ดหนึ่ง ปรากฏต่อหน้านาง เปล่งประกายเรืองรองจนหลานเยาเยาไม่สามารถละสายตาได้“สามารถรักษาจาวหยางให้หายขาดได้หรือไม่?” เขาถามเบาๆ“ได้สิ ได้แน่นอน!”“นางเป็นโรคอะไรกันแน่?”103
“แน่นอนว่าไม่ได้โดนพิษ แต่โดนคุณไสย เป็นการถูกพิษกู่โยวหมิงที่น่ากลัว”หลานเยาเยาที่กำลังมองมุกเย่หมิงอย่างไม่วางตา กลับลืมนึกไปว่าตนเองยังไม่ทันจะได้เรียกราคา ก็บอกสาเหตุของโรคออกไปเสียหมดสิ้นแล้วเมื่อนางพูดจบ!มุกเย่หมิงก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา!หลานเยาเยานึกขึ้นได้ทันที ว่าตนเองพูดอะไรออกไป เอามือตีหัวตัวเองอารมณ์เสียที่ตัวเองพลั้งปากบอกไปถูกทางแล้ว!มาถูกทางแล้วจริงๆ!“จะรักษานางต้องใช้เวลานานเท่าไหร่?” เย่แจ๋หยิ่งยิ้มเยาะที่มุมปากเล็กน้อย“เรื่องนี้น่ะเหรอ……”หลานเยาเยาไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง ในเมื่อมุกเย่หมิงมาถึงมือแล้ว นางควรจะรีบคว้าไว้ทันทีนางทำเสียง “จุ๊บ” มุกเย่หมิง แล้วพูดว่า“อย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งปี!”พูดจบ ก็มีของบางอย่างลอยมาเยาเยากระโดดขึ้นไปรับโดยสัญชาตญาณ เมื่อมองดูแวบแรก ก็เห็นเป็นประกายสีทองสะท้อนออกมา104
เป็นตั๋วเงินหนาหนาหนึ่งปีก ที่มีมูลค่าห้าร้อยดูแล้วก็เยอะพอสมควร!“แคก แคก ครึ่งปี ขอเวลาครึ่งปี น้อยกว่านี้ไม่ได้แล้ว” ดูท่าแล้ว นางคงจะทำอย่างสุดควา
